Vanaf het moment dat het Belgische Intergalactic Lovers van naam en bezetting veranderde, eind 2008, is het snel gegaan. De band won enkele Belgische muziekcompetities en met dank aan Radio 1 en (wie anders dan) Studio Brussel verworven ze de nodige bekendheid. Begin dit jaar verscheen het uitstekende debuut, dat de naam Greetings & Salutations draagt. Geprogrammeerd als een van de eerste bands op de eerste (of moeten we toch zeggen tweede) dag van Into The Great Wide Open zorgen ze voor een uitstekende binnenkomer.
Intergalatic Lovers
Zangeres Lara Chedraoui weet met haar karakteristieke stemgeluid zowat elke noot te halen en laat zowel haar intieme, als haar venijnige kant spreken. Op haar best is ze wanneer die laatste overheerst, wanneer ze zich laat gaan en hoge gilletjes het resultaat zijn. Met een akelig sterk laatste blok, waarin we ‘Soul For Hire’, ‘Delay’ en ‘Bruises’ eindigen ze het optreden in stijl, met strak instrumentaal spel en uitstekende vocalen. En zo kan het viertal wel eens een van de revelaties van 2011 worden. Het materiaal en de performance zijn er in ieder geval naar.
Dat het Britse Pete and the Pirates maar om een man draait, blijkt vanavond maar eens te meer. Die man is zanger Thomas Sanders, die al stuiterend over het podium de band de energieke lading probeert te geven die bij diens muziek hoort. Met One Thousand Pictures leverden de heren uit Reading dit jaar een prima album af, vol slimme popmelodieën en sterk opgebouwde nummers. Desalniettemin zal dit album niet bij menigeen zijn doorgedrongen, het kreeg in Nederland niet echt de aandacht die het verdiende. Des te logischer is de keuze om te openen met ‘Mr. Understanding’, ondertussen een klassieker in het vier schijven (twee albums, twee EP’s) tellende oeuvre van de band. Het loopt allemaal wel lekker bij de Britten, maar een memorabel optreden is het zeker niet. En dat terwijl de band er toch wel degelijk de liedjes voor heeft. Er zijn wat leuke uitschieters, zoals het eerder genoemde ‘Mr. Understanding’ (goh), ‘Little Gun’ en ‘Cold Black Kitty’, maar verder is het toch een gemiddeld optreden. Zo een die snel in de vergetelheid zal geraken. Ach ja.
Pete and the Pirates
Wat een prachtalbum legde Kurt Vile eerder dit jaar in de schappen. Smoke Ring For My Halo werd overladen met lovende kritieken, waarbij vooral de prachtige teksten en het gevoelige aspect geprezen werden. Wat vanavond vooral overtuigt, is het instrumentale deel van het optreden. Dat is namelijk fenomenaal en moet de stem van Vile, die op een gegeven moment toch erg moeilijk te verteren valt, verdoezelen. Dat lukt grotendeels, maar kan niet voorkomen dat de aandacht van de gemiddelde luisteraar ergens halverwege de Bolder uitwandelt. Toch blijf je luisteren, al dan niet met een half oor, maar feit blijft dat Vile iets heeft waardoor je het niet voor elkaar krijgt om weg te lopen. Maar met zo’n album, moet je gewoon een uur lang kunnen vlammen, de bezoeker bij de keel kunnen grijpen. De liedjes zijn er stuk voor stuk geschikt voor, maar de Amerikaan laat het vanavond na te overtuigen.
Kurt Vile
Zien we daar nou zenuwen bij het lieflijke Britse meisje? Ze lijkt welhaast te struikelen over haar eerste woorden en dat terwijl ze hier maar voor een ruime duizend man staat. Piece of cake, voor iemand die eerder dit jaar op het grote Glastonbury-podium mocht aantreden. Gelukkig blijkt die nervositeit slechts schijn en wordt het Sportveld een uur lang verwend met schitterende folkliedjes. Met twee prachtplaten op zak en een derde op komst, is het nog lastig kiezen voor Laura Marling. Of het de sterkst mogelijke setlist is, die we vanavond voorgeschoteld krijgen, is dan ook de vraag. Maar gezien de kwaliteit van de liedjes en de uitvoering ervan, moeten we daar eigenlijk ook helemaal niet over zeuren. De Britse heeft een vijfkoppige band om zich heen verzameld, waarvan Pete Roe op toetsen waarschijnlijk het bekendste gezicht is. De contrabas, cello en banjo dragen stuk voor stuk bij aan het aangenaam vol geluid, dat we keer op keer op plaat horen. Het nieuwe, haast countryachtige ‘The Muse’ maakt erg benieuwd naar het pad dat Marling op haar nieuwe album is ingeslagen. Nog twee weken en dan zullen we het weten. A Creature I Don’t Know ligt medio september in de winkels en als het net zo overtuigend is als het optreden, dan ligt pareltje nummer drie binnen handbereik.
Laura Marling
Het is te makkelijk om het Britse Bonobo in het triphop-hokje te plaatsen. Daarmee doe je de producer tekort. Daarvoor is het veel te melodieus en zijn de vocalen te opgewekt. Daarvoor is het optreden ook te boeiend. En eigenlijk is met die kwalificatie (‘boeiend’) alles wel gezegd. Het is niet vermakelijk, niet goed, niet energiek, niets van dat. Waarom is het dan boeiend, is de vraag. Het is boeiend om te zien wat het brein van het collectief, Simon Green, allemaal uit zijn computertje weet te toveren. Het zijn ook de beste nummers van het optreden, waarbij alle instrumentale poespas (lees: saxofoon- en dwarsfluitsolo’s) achterwege wordt gelaten en alleen de drummer en Green te horen zijn. Want wanneer de zoete, quasi-bezwerende vocalen van Andreya Triana klinken, is het gedaan met de pret. Het levert ze een krappe voldoende op, die de Britten voor een aardig deel te danken aan het tijdstip waarop ze geplaatst zijn, laat op de avond, als de zon al een hele tijd onder is, zodat de lichtshow ook haar werk kan doen. Boeiend, dat Bonobo.
Je kunt geen reactie achterlaten.