Opeth – Heritage

(Album – Roadrunner Records) Drie jaar geleden bracht de immens succesvolle Zweedse metalband Opeth hun negende album Watershed uit. Een album dat na het harde Ghost Reveries, qua progressie een hoop fans af heeft geschrikt. Naast een heel ander geluid hoorden we ook een wat minder goed uitgewerkte kant van de band. Helaas is deze kant nadrukkelijk aanwezig op album nummer tien, Heritage.

Eerder al werd bekend dat dit album geen death metal meer zou bevatten, dat het zou gaan om een classic of progressief jaren zeventig rock album a la Jethro Tull, King Crimson of Yes. In werkelijkheid klinkt het meer als een solo album van Mikael Åkerfeldt, waar de naam Opeth aan verbonden is in verband met commerciële achtergronden (en omdat drummer Martin “Axe” Axenrot fenomenaal op zijn plek zit tegenwoordig).

Het feit dat de band altijd al een behoorlijke scheut progressieve muziek in hun metal heeft geïncorporeerd heeft gezorgd voor hun unieke geluid en het terechte succes. Hiervan is echter weinig op Heritage van terug te horen. Op de opener ‘Heritage’ horen we ijl pianospel, dat echter nergens toe leidt. Ook afsluiter ‘Marrow of the Earth’ voelt vrij overbodig, terwijl de band juist op eerdere albums wel een uitstekende sfeer aan het begin en eind neer wist te zetten. Eerste single ‘The Devils Orchard’ begint veelbelovend en zeker tot de eerste keer dat Åkerfeldt bij het refrein aankomt is het uitermate tof nummer. Maar het zakt als een plumpudding in elkaar, zeker bij de brug met het toetsen- en snarenspel. Zelfs de solo vlak voor het einde voelt voor Opeth begrippen zeer zwak aan. En zo zijn er meerdere momenten op dit album. De band komt vaak met interessante riffs en composities (en dat ze kunnen spelen staat buiten kijf) maar doet dit teniet met veel zwakke, overbodige rommel. Soms wordt het akoestische gitaarspel even uitstekend, om daarna weer ongeïnspireerd en afgeraffeld te klinken. Daar doet een tribute voor Dio als ‘Slither’ of ‘Folklore’ weinig aan af. De complexe opbouw van nummer, voorheen een van Opeths succeselementen, is hier sterk ondervertegenwoordigd.

Een aanfluiting als Damnation is Heritage zeker niet geworden, vooral omdat Åkerfeldt  een veel betere zanger is geworden. Maar het is wel een van de grootste tegenvallers van het jaar, ook als je uitgaat van het progressieve rock imago van dit album. Zelfs als je het op deze manier beoordeelt blijft het zwak. Het is te hopen dat de band tijdens het uitverkochte optreden in 013 in november ook wat oud werk speelt.