Het Britse 65daysofstatic dient eigenlijk helemaal geen introductie, maar het Silent Running-project wellicht wel: speciaal voor het Glasgow Film Festival maakte het viertal een eigen soundtrack bij de uit 1972 afkomstige filmklassieker Silent Running. Wat begon als een one-off show voor dit festival, groeide uit tot een exclusieve tour bestaande uit een handvol shows. De bandleden hadden zoveel plezier met het project, dat de opties werden bekeken om er een studioversie van te maken. Hiervoor wilde de band $7500 ophalen in 31 dagen, iets wat in vier uur(!) lukte. Na lovende woorden over drie shows van de We Were Exploding Anyway-tour (Groningen, Eindhoven en Amsterdam), waren we dan ook zeer benieuwd naar deze show.
Het viertal staat geprogrammeerd in de Dommelsch-zaal, de grootste van de drie zalen van de Patronaat. Direct bij aankomst zien we waarom: de show van vanavond is seated. De bioscoop-opstelling is enigszins logisch, want Douglas Trumbull’s sci-fi classic wordt tijdens het optreden vertoont. Trumbull maakte in 1968 furore met de visuele effecten van 2001: A Space Odyssey, waarna hij vier jaar later debuteerde als zowel regisseur als producer van Silent Running. Deze film speelt af zich in de nabije toekomst, op een ruimteschip. Omdat alle flora en fauna op de aarde is verwoest, zorgt men op het ruimteschip voor de laatste aardse naturen. Centraal in het verhaal staan bemanningslid Freeman Lowell (Bruce Dern) en de droids Huey en Dewey.
Doordat het gros van de film om deze drie karakters draait, hebben de dialogen weinig om hand. Combineer dit met feit dat de dialogen zelf niet ondersteund werden door muziek en je hebt een indicatie hoeveel vrijheid de vier Britten hadden voor het componeren van hun eigen soundtrack. De band staat bekend om een machtige en explosieve live-reputatie en al bij de openingsscène ontwaakt de eerste eruptie. Gelijk is te horen dat de sound, en dan vooral de percussie, een stuk bombastischer is in vergelijking met We Were Exploding Anyway en de daaropvolgende Heavy Sky EP.
Over percussie gesproken, trommelaar Rob Jones heeft tijdens deze set de beschikking over maar liefst twee drumkits: behalve de normale ‘live kit’ ook over een electronisch drumstel (voor degenen die bij de We Were Exploding Anyway-tour waren: het is een uitgebreide versie van de kit die Jones gebruikte tijdens ‘Tiger Girl’). De tracks voelen wat korter aan, maar lijken een goed beeld te geven van wat de band kan. Zo voelt het eerste deel van de set aan als een wat meer bombastische variant van de eerste twee full lengths, waarna de sound meer en meer richting het elektronische geluid van het laatste album gaat. Het dansbare staat ietwat op de achtergrond en dat is maar goed ook: want een dansbare soundtrack bij een ouderwetse eco-science fiction film zou behoorlijk misplaatst zijn. In plaats van een soort kunstinstallatie bij de film te zijn, met het gevaar dat de band vooral een karikatuur van zichzelf zou zijn, weet het kwartet voor een passende instrumentatie te zorgen. Hierdoor laat de band niet alleen zien wat het kan, want dat deed het op Escape From New York bijvoorbeeld ook, maar vooral hoe goed het daadwerkelijk is. En 65daysofstatic is simpelweg briljant.
Je kunt geen reactie achterlaten.