(Album – Petting Zoo) Dat Pain Of Salvation wel van experimenteren houdt, daar kwamen we eerder al achter. Zo sloeg de band laatst met Road Salt One weer een heleboel nieuwe wegen in. En zoals dat meestal gaat met bands die nieuwe dingen proberen, zijn de kritieken erg wisselend. Trouwe fans krijgen opeens heel iets anders voor hun kiezen en verliezen misschien hun interesse, maar een nieuw publiek zal het juist wel aanspreken. Hiermee wordt eigenlijk samengevat wat je van Road Salt Two, het nieuwe album, kunt verwachten.
Om een vergelijking met deel één kun je bijna niet heen, zegt ook het brein achter de band, Daniel Gildenlöw. Hij omschrijft dat deel twee wellicht wat donkerder en zwaarder overkomt bij de luisteraar. Bij het luisteren van de plaat zijn er inderdaad nummers die in deze categorie vallen, zoals ‘Eleven’ en ‘Mortar Grind’. Maar hier staan meerdere open en lichtere nummers tegenover. Over het algemeen zijn het vooral de teksten die het zwaar maken. ‘The Deeper Cut’ springt er op dit album uit door een grote dosis dramatiek, met een toepasselijke zangstijl die Gildenlöw op het lijf geschreven is. Maar net als op zijn voorganger vinden we op dit album nauwelijks nog echte metal terug. Deze heeft plaatsgemaakt voor veel verschillende, verrassende stijlen en sferen die neergezet worden met bijzondere instrumenten. Zo maken de verschillende blaasinstrumenten het nummer ‘To the Shoreline’ erg mooi af. Toch is de muziek nog lang niet mainstream. Er is in de vele variatie nog genoeg te vinden van wat Pain of Salvation uniek (en wellicht wat minder toegankelijk) maakt.
Eigenlijk kunnen we hetzelfde concluderen als bij Road Salt One. Op deel twee worden opnieuw andere stijlen, technieken en sferen geprobeerd. De één met een positiever resultaat dan de ander, maar dit zal vooral een kwestie van smaak zijn. Aan de techniek ligt het in ieder geval niet. Het is niet ondenkbaar dat je ook deze plaat wat tijd moet geven, het is even wennen.
Je kunt geen reactie achterlaten.