Liefhebbers van Americana en aanverwante stromingen konden afgelopen weekend hun hart ophalen in de Groningse Oosterpoort waar de veertiende editie van TakeRoot plaatsvond. Hoewel er van te voren veel discussie was over de programmering en grote namen ontbraken was er genoeg moois om van te genieten en je door laten te verrassen.
De eer om het festival af te trappen is aan Dan Baker. Deze singer-songwriter maakt eerlijke recht-door-zee muziek met een tikkie dramatische teksten, maar goed wat wil je als je album Sad Song Junkie heet. De muzikale omlijsting is echter vrolijk genoeg en vooral de voortjakkerende bas en viool maken het tot een mooi geheel. De muziek van Baker is passend voor een festival als TakeRoot en met een editie van veel aanverwante stromingen is het fijn te zien dat er voor pure country ook nog plaats is.
Dan Baker
De Amerikaanse Israel Nash Gripka staat met één been in de stad en één been in het platteland. De uit Missouri afkomstige zanger is tegenwoordig woonachtig in New York. Deze achtergrond is terug te horen in zijn muziek. De Amerikaan wisselt snerpende gitaren af met slide gitaar, vooral de wisselwerking tussen die twee is prachtig. Dat de zanger zich ook zonder band staande weet te houden bewijst hij door de set solo af te sluiten. De podiumpresentatie van de Amerikaan laat nog te wensen over maar muzikaal zit het met deze artiest meer dan goed. Zijn laatste album Barn Doors and Concrete Floors staat bomvol pure countryrock die niet misstaat bij een goede roadtrip.
Israel Nash Gripka
Jolie Holland lijkt een beetje verloren op het podium van de kleine zaal. Waar Jolie aan het begin van het optreden nog publiek te over heeft banen steeds meer mensen tussen de nummers door een weg naar de deur. Niet helemaal terecht want deze dame maakt ongelooflijk mooie liedjes. De onrust van het heen en weer lopende publiek voegt niet veel toe aan de sfeer in de zaal. Jolie Holland maakt breekbare muziek welke kennelijk alleen besteed is aan fijnproevers en niet zozeer aan de gemiddelde festivalganger. Haar mooie soms fluisterzang afgewisseld met onheilspellende kreten weet gelukkig degene die de tijd neemt wel te overtuigen.
Israel Nash Gripka
De shoegazers van The War On Drugs staan, in tegenstelling tot oud bandgenoot Kurt Vile, vanavond in de grote zaal. De goede ontvangst van het laatste album Slave Ambient zal hiervoor gezorgd hebben. De psychedelische rockers worden niet door iedereen gewaardeerd en de zaal loopt gaandeweg het optreden leeg. Dit geeft eerder blijk dat het TakeRoot-publiek misschien nog niet helemaal klaar is voor deze wat alternatieve omslag in de programmering dan dat het iets zegt over de muzikale kwaliteiten van deze band. Het keyboard zorgt voor de ritmische ondersteuning bij de grillige gitaren en kermende zang van frontman Adam Granducial. De bezoekers die wel blijven staan, voornamelijk de jeugdige, zien een prima optreden.
Jolie Holland
Waar Jolie Holland moeite heeft het publiek te boeien daar heeft Josh T. Pearson de lachers op zijn hand. De ellenlange nummers van Pearson met opbeurende titels als ‘Sweetheart I Ain’t Your Christ’ vergen de aandacht van het publiek. Als de aanwezigen deze aandacht laten verslappen en de mond open doen reageert Pearson met “talk, talk, talk, that’s what you get Pearson for playing festivals”. Vervolgens ontpopt de singer-songwriter zich tot een ware stand-up comedian met vooral veel slechte grappen. Waar de nummers op plaat klagend overkomen is de live-uitvoering bijna bezwerend en berispend. Pearsons indringende stem en gepluk aan de snaren en dan weer agressief gitaarspel zorgen ervoor dat dit één van de hoogtepunten van het festival is.
The War On Drugs
Kristian Matsson ofwel The Tallest Man On Earth blijkt de ware publieksfavoriet. Ver voor aanvang staat de grote zaal al vol. Deze kleine Zweed geeft het publiek waar het voor komt: mooie liedjes. Alleen op gitaar of piano lijkt hij de aanwezigen te betoveren. Voor de mensen die voorbij kijken aan de muziek werkt de zanger soms enorm op de zenuwen. Het contante gebrabbel en verontschuldigingen van Kristian irriteert al snel. Het vergeten van teksten is niet erg maar er zo’n punt van maken en overdreven je publiek inschakelen als autocue is niet nodig voor iemand met zo’n catalogus aan materiaal. Het publiek lijkt het te slikken als zoete koek en tevreden met wat ze voorgeschoteld krijgen.
Josh T. Pearson
Vanavond sluit Kurt Vile zijn Europese tour af in de Oosterpoort. De afgelopen maanden heeft de Amerikaan op bijna elk festival gespeeld en in iedere uithoek gestaan, al dan niet met positieve resultaten. Ook vanavond blijkt weer dat Kurt Vile het niet van zijn podiumpresentatie moet hebben. Pas na een half uur komt de gang erin met het psychedelische en voortjakkerende ‘Freak Train’. Bijgestaan op gitaar door Adam Granducial van The War On Drugs is dit één van de hoogtepunten van het optreden. Vaker wel dan niet eindigen de nummers in een brij aan geluid, raggende gitaren en vocalen die niet te onderscheiden zijn. Jammer want het feit blijft dat Smoke Ring for My Halo één van de beste platen is van het afgelopen jaar.
The Tallest Man On Earth
Van publiek tot muzikanten (Kristian Matsson verplicht zijn publiek bijna na zijn optreden door te lopen naar de kleine zaal) het woord Megafaun gonst door de Oosterpoort. De band, bestaande uit afgeserveerde leden uit Bon Ivers eerste band DeYarmond, heeft de verwachtingen hoog doen oplopen in Groningen. Het optreden is echter teleurstellend en tegen het saaie aan. De bandleden zijn duidelijk blij met elkaar maar het enthousiasme van de muzikanten wil zich niet vertalen naar het publiek. De band maakt rustige muziek bijeengehouden door mooie harmonieën maar het optreden grijpt je niet bepaald naar de strot.
Megafaun
Ron Sexsmith blijkt niet de gedoodverfde afsluiter waar de organisatie op gehoopt zal hebben. Het optreden is tam en kleurloos. De zanger en band zetten hun beste beentje voor en de aanwezige fans worden op hun wenken bediend met verzoeknummers. De zanger lijkt hiermee alleen meer op een jukebox dan een gerenommeerd artiest. De melancholische folk-pop van Sexsmith weet simpelweg de festivalgangers buiten de fanbase van de zanger niet te overtuigen en de grote zaal loopt dan ook in rap tempo leeg.
Ron Sexsmith
Waar Ron Sexsmith het laat afweten daar blijkt Pokey Lafarge de verrassing van het festival. Samen met The South City Three geeft deze zanger een fenomenaal optreden weg. Het is pure rock-’n-roll wat de klok slaat in de entreehal van de Oosterpoort. De band zelf heeft het kennelijk ook naar hun zin en negeert de eindtijd volkomen. Als de artiesten na twintig extra minuten door de organisatie van het podium wordt gezet pakken zij de instrumenten om alsnog een toegift te geven te midden van het publiek. Mensen die onderweg waren naar de deur blijven verrast staan en zo wordt er toch nog waardig afscheid genomen van een mooie veertiende editie van het TakeRoot festival. Ook zonder grote namen blijkt dit festival meer dan de moeite waard.
Je kunt geen reactie achterlaten.