De centraal gelegen Berlin-Tempelhof functioneert sinds 2008 niet langer als luchthaven; Tegel en Schönefeld namen de resterende taken over en vanaf dat moment landde er geen vliegtuig meer op het terrein. De prachtige locatie werd echter niet onbenut gelaten. Slechts een jaar na sluiting zou hier de eerste editie van Berlin Festival plaatsvinden, met namen als These New Puritans, HEALTH en Moderat. De lege hangars bieden ook dit jaar weer een podium aan een indrukwekkende lijst namen, waaronder CSS, Santigold en Mogwai.
De eer is aan James Blake om het festival op vrijdagmiddag te openen. We zagen Blake in het afgelopen jaar onder andere tijdens 5 Days Off, Eurosonic, Primavera Sound en Lowlands en bij alle gelegenheden was het dringen geblazen. Ook de eerste Nederlandse show als headliner in de Melkweg was stijf uitverkocht. In Berlijn moet deze jonge Brit echter hard werken voor een applaus. De bezoekers komen mondjesmaat het terrein op, wanneer de set al in volle gang is. Berlin Festival krijgt net als Lowlands een nieuwe toevoeging aan de live show. “This song is new to us, but hopefully not to you”. Slechts weinigen lijken echter bekend met deze oudere track, van de gelijknamige ep CMYK. Bij de versnelling halverwege het nummer komt het publiek dan toch los en wordt er eindelijk gedanst. Toch is de populariteit van James Blake bij onze oosterburen duidelijk minder groot dan in de rest van Europa. De kans zit er dik in dat hij met deze vlekkeloze set wel wat Duitse zieltjes heeft gewonnen.
James Blake
De Amerikaanse Alex Winston is een klassiek geschoolde opera zangeres die de overstap naar indie pop heeft gemaakt. Sinds 2010 heeft kleine Alex twee EP’s uitgebracht, beiden redelijk positief ontvangen. Op het grote Hangar 5-stage haalt zij alles uit de kast om het kleine publiek te vermaken. Of zij nu over het podium rolt, op de speakers klimt of met leden uit het publiek knuffelt, zuiver zingen gaat haar heel makkelijk af. Alex Winston is een energieke, vrolijke act, maar zal met haar niets-aan-de-hand popliedjes niet iedereen geboeid kunnen houden. Voor een vrijdagmiddag is het best vermakelijk.
Alex Winston
Dry the River nadert met Berlin Festival het einde van een zwaar festivalseizoen, waarin de band heel Europa doorkruiste. De jongens hebben in de afgelopen maanden een dodelijk tourschema erop na gehouden, maar succes komt niet zonder hard werken. Hoewel de geschiedenis van de band zeer recent is, kun je Dry the River zienderogen zien groeien en dat maakt dat je je betrokken voelt bij dit proces. De gebruikelijke volgorde bij het leren kennen van een band is een kennismaking via opgenomen materiaal. Dit geval is echter vrij onconventioneel, omdat het vele touren vooruit liep op het uitkomen van een album. De vraag is dus in hoeverre de hardere manier van spelen, welke maandenlang voor een steeds wisselend publiek is beproefd, zal worden vertaald naar het album. Vooral afsluiter van de set, ‘Lion’s Den’ die live in een gestructureerde chaos uitmondt is zo’n interessant geval. De set van Berlijn is ingekort ten opzichte van Lowlands, maar is qua intensiteit minstens zo sterk. Dry the River blijft hiermee één van de sterkste, opkomende namen uit Engeland.
Dry the River
Een aantal jaar was het stil rondom CSS; uit recente interviews blijkt dat het vele touren de band had uitgeput. De vrolijke toon van debuutalbum Cansei de Ser Sexy miste op Donkey en maakte dat het album niet aan de hoge verwachtingen leek te voldoen. De opkomst bij Hangar 5 is enorm, waaruit blijkt dat het publiek de Brazilianen wel heeft gemist, maar helaas zal al snel blijken dat er sinds 2006 wel het één en ander veranderd is. De gekke pakjes van een aantal jaar geleden hebben niet meer diezelfde uitwerking en hoe vrolijk Lovefoxxx ook poogt te doen, iets lijkt niet te kloppen. ‘Off the Hook’ is bijna onherkenbaar en het nieuwe materiaal meer rock georiënteerd, terwijl het publiek nu juist komt om te dansen. Hier is sprake van een matige come back.
CSS
HEALTH heeft te maken met geduchte concurrentie, aangezien op hetzelfde tijdstip zowel CSS als ook The Drums het podium beklimmen. Misschien is het daarom dat de band zijn meest dansbare set, voor zover bekend, speelt. Het materiaal van ‘Get Color’ wordt afgewisseld met de zeer toegankelijk klinkende, nieuwe nummers en de dansbare ’USA Boys’. HEALTH laat wederom zien dat mooie muziek ook vanuit een meer experimenteel palet kan worden opgesteld. Wel drijven ze steeds verder uit de buurt van noise en is de rauwe agressie die het debuutalbum kenmerkte bijna geheel verdwenen. Zoals verwacht één van de hoogtepunten van het festival.
Sinds het uitkomen van Gloss Drops heeft Battles bijna onafgebroken getourd. De band speelde begin dit jaar tijdens Eurosonic en kwam later naar Nederland terug voor een eigen show in de Melkweg. In Berlijn is Battles op de main stage geplaatst en de band laat zien dat deze plek verdiend is. Een energieke show, die ondanks het experimentele geluid het publiek niet afschrikt.
Battles
Andy Butler zal zelf wel als geen ander weten dat de gay-scene in Berlijn erg levendig is; vooraf is het bij Hangar 5 dus ook al lekker druk. Zodra Hercules & Love Affair voet op het podium zet barst het feest los. Alle drie de “dames” vestigingen om de beurt de aandacht van het publiek op zich en geven. De set is vrij voorspelbaar, waarin er wordt toegewerkt naar publieksfavoriet ‘Blind’. Na een korte uitloop wordt het podium schoongeveegd voor Santigold.
Hercules & Love Affair
Santigold, formerly known as Santogold is één van die acts die je als festivalbezoeker niet al tien keer eerder tegen hebt kunnen komen op elk willekeurig festival dit seizoen. Geen wonder dat het publiek na Hercules & Love Affair niet slinkt, maar alleen nog toeneemt. De soundcheck verloopt merkbaar niet voorspoedig en even lijkt het erop dat het hele feest niet doorgaat. Als een half uur later nog steeds geen Santigold tevoorschijn is gekomen, worden de mensen ongeduldig. Hier en daar klinkt een “BOOO!” en er vliegen redelijk wat lege bekertjes richting het podium. Na veertig minuten is het dan eindelijk zo ver; net buiten het zicht van het publiek volgen er nog wat extra excuses alvorens de ster het podium op durft. Door de uitloop volgt een ingekorte set, die desondanks zeer de moeite waard is. De hoop op nieuw materiaal blijkt ijdel; de set is compleet opgesteld uit nummers van Santogold, met uitzondering van ‘Hold the Line’, haar samenwerking met Major Lazer.
Santigold
Sfeer
De tweede dag brengt mooi weer met zich mee en zij die vroeg op het festival zijn kunnen alvorens zich onder te dompelen in het muzikale programma de tijd vullen met wandelen over het prachtige terrein. Verschillende kunstenaars werken hier aan uiteenlopende projecten. Het grootste deel is bezig met clichématige graffiti designs, maar anderen maken ballonbeesten, transformers uit piepschuim, of zijn creatief met geroosterd brood.
Sfeer
De uit New England afkomstige Merril Garbus gooide eerder deze maand al hoge ogen op Vlieland, tijdens het Into the Great Wide Open festival en ook was zij één van de meest verrassende acts van Primavera Sound 2011. tUnE-YarDs blijkt een consistente en solide act, want ook hier zorgt het gezelschap voor een nieuw muzikaal hoogtepunt in het programma. Merril neemt voor ieder nummer laag voor laag ter plekke drumloops en zangpartijen op. Dit vormt een dikke basis waar zij vrij overheen zingt. Samen met twee saxofonisten en een bassist creëert zij een compleet nieuw geluid, dat zowel dansbaar als experimenteel is. Een vrolijk en kleurrijk begin van de dag.
tUnE-YarDs
We zagen Mount Kimbie eerder op Pitch waar het duo een overvolle Westerunie liet dansen. Overdag, op een te groot podium, voor slechts een handjevol mensen hebben de Britten de omstandigheden niet mee. Toch pakt het beter uit dan je zou verwachten. Het publiek stroomt naarmate de set vordert langzaam toe. Echt gedanst wordt er niet, maar met de zon die doorbreekt is het een mooie, dromerige set. Opvallend is dat tussen de nummers door een pauze wordt genomen om een applaus in ontvangst te nemen en een woordje met het publiek wordt gewisseld. Steeds meer electronische acts prefereren een band, boven een dj behandeling van het publiek, zoals ook Apparat of James Blake. Hierdoor blijft de show ook overeind staan, ondanks dat er weinig tot niet gedanst wordt. Een leuke toevoeging aan het programma, echter de volgende keer liever weer in een intiemere setting.
Mount Kimbie
The Naked and Famous heeft in het afgelopen jaar elke stad in Europa minstens drie keer aangedaan. Een erg grote verrassing hoe deze show zal zijn is het dus niet. Net als in Paradiso en in Tivoli speelt de band ook hier voldoende. De liedjes van Passive Me, Agressive You doen het prima op een gezellige zaterdagmiddag, maar veel verder dan oppervlakkig vermaak gaat het niet.
The Naked and Famous
Slechts dagen eerder stond Zach Condon met zijn band in een uitverkochte Paradiso en ook vandaag trekt Beirut een groot publiek. Het nieuwe album The Rip Tide kwam op 30 augustus uit en de set wordt dan ook voornamelijk opgebouwd uit nieuw materiaal. Festivalpubliek blijft echter voornamelijk geïnteresseerd in de bekendere nummers en ‘Elephant Gun’ en ‘Nantes’ vormen wat hun betreft de twee hoogtepunten. De show is traag en een beetje saai; terwijl Beirut zijn set voortzet, breekt verderop Buraka Som Sistema Hangar 5 af.
Beirut
Buraka Som Sistema behoeft in thuisland Portugal al jarenlang geen introductie en zij die bekend zijn met de live reputatie van de groep weten dat hier de mogelijkheid is om keihard te dansen. In Amsterdam tijdens PITCH festival konden we het al meemaken en in Berlijn is Buraka minstens zo hard. Afrikaanse kuduro wordt vermengd met zware beats die variëren van dubstep tot techno. Daarbij staat er een nogal opzwepend gezelschap op het podium, met de mooie Blaya als blikvanger. Nog niet eerder was de sfeer op het festival zo uitgelaten en vrolijk en zij die op zoek waren naar een feestje zijn hier op de wenken bediend. Het nieuwe album Komba zal in oktober uitkomen en brengt Buraka hopelijk terug naar Nederland. Het hoogtepunt van de avond geschiedde hier, met dank aan Buraka Som Sistema!
Buraka Som Sistema
De Duitse Alexander Ridha, beter bekend als Boys Noize speelt vanavond een thuiswedstrijd. Nog niet eerder zagen we zoveel mensen voor het hoofdpodium bij elkaar staan. Een goede plek ten opzichte van de speakers is tijdens deze act wel nodig, aangezien het geluid anders niet hard genoeg is. Tegen het einde van de set vallen ook een aantal speakers uit, waardoor helemaal niets meer te horen is. Ridha lijkt dit zelf nietin de gaten te hebben, want hij gaat onverstoorbaar door. Pas na enkele minuten wordt dit technische foutje opgelost. De set is lichtelijk voorspelbaar en klinkt na de harde kuduro beats van Buraka Som Sistema een beetje mat en ongeïnspireerd.
Boys Noize
Terwijl de rest van het festival danst, verzamelen de jongens met baarden en moeilijke brillen zich bij Mogwai. De post-rock van de Schotten werkt prachtig op deze unieke locatie en zowel de lichtshow als ook de visuals zorgen ervoor dat de muziek nog intenser beleefd wordt. De bandleden kijken ondertussen een beetje morrig voor zich uit, wat wellicht klopt met het erg ‘serieuze’ genre waar zij aan hebben helpen bouwen. Een mooie show, maar voor een deel van het publiek rond dit tijdstip toch iets te traag.
Mogwai
Om twaalf uur sluit Tempelhof de deuren voor het festivalpubliek, maar op beide avonden is er de mogelijkheid om verder te gaan in de club Arena Berlin. Speciale shuttlebussen vervoeren je kosteloos van het festivalterrein naar de club, waar namen als Public Enemy, Mr Oizo en Skrillex tot in de ochtend doorgaan. Dit maakt Berlin Festival het toonbeeld voor hoe een stadsfestival eruit zou moeten zien; goed georganiseerd, rauw en eigen. Zonder twijfel één van de beste festivals die Europa te bieden heeft! Wij zijn er volgend jaar hoe dan ook weer bij.
Sfeer
