Terwijl het grootste gedeelte van de bevolking onder de rivieren op Incubate in Tilburg of Breda Barst in Breda vertoeft, staat de scenewaardige metalcoreliefhebber in de kelder van Dynamo, Eindhoven. Rise Records pakt met haar ‘Rise Records Tour’ nu ook in Europa lekker uit en schotelt ons een heerlijke maaltijd met drie gangen voor: Dream On, Dreamer, The Color Morale en Memphis May Fire.
De eer is vanavond aan Dream On, Dreamer om het publiek op te warmen. De vrij lege kelder en de relatief jonge band doen het geheel aanvoelen als een lokaal hardcore showtje, echt overtuigend is de eerste act namelijk niet. De Australische formatie maakt totaal geen contact met het publiek, terwijl de zanger toch iets te vaak “amazing” en “thank you SO much” zegt. Terwijl de backingtracks nog trachten het niveau naar professionele maatstaven te tillen, zijn deze het ook gewoon nét niet: opbouwend, hoopvol maar resulterend in niets.
The Color Morale lijkt op plaat wederom een zoete metalcoreband, maar laat juist vanavond zich van een hele andere kant zien. De band zet een ware hardcore show neer, inclusief zanger die het voorste gedeelte van de zaal in beslag neemt met een paar hardcore-moves. The Color Morale is overtuigend, hard en moet het vanavond vooral van zijn laatste plaat The Devil In Your Eyes hebben. De drummer lijkt aanvankelijk nog even warm te moeten draaien en is niet altijd even consistent. Het is tevens een jammerlijk feit dat de band geen bassist heeft – dit is een groot gemis en wordt helaas niet opgevuld door de tape.
De hoofdact is Memphis May Fire. De southern metalcore act is inmiddels een redelijk oude rot in het vak en heeft door de jaren heen veel verandering ondergaan op het gebied van bezetting en muzikale oriëntatie. De focus is van southern en rock ‘n roll verschoven naar dikkere metalriffs. De jarenlange ervaring heeft van Memphis May Fire een standvastige, professionele band gemaakt. Vooral frontman Matty Mullins heeft zijn performance volledig onder controle. Met een zuivere strot, goed afgewisseld met zijn screams, weet hij het publiek uit zijn hand te laten eten. Het optreden beukt lekker weg, evenals het publiek dat in de pit staat. De band zwakt niet af gedurende het optreden en brengt een set aan de man die elk moment de aandacht trekt. Helaas is het geluid gedurende de hele avond slecht, maar bij Memphis May Fire wordt wel duidelijk dat alle bands over de gear van deze band hebben gespeeld. Bij dit optreden komt de sound pas echt tot z’n recht. Na een korte show druipt het publiek mondjesmaat af en pakken de muzikanten de boot naar Engeland.
Je kunt geen reactie achterlaten.