Dit is het weekend van werkzaamheden aan het spoor. Nadat op vrijdag een treinritje terug naar Utrecht vanaf de Popronde in Rotterdam een slordige twee uur duurt, is het vandaag een kwestie van kiezen tussen snelbussen of een sporadisch rijdende, omgeleide intercity om vanuit datzelfde Utrecht naar Amsterdam te komen. Gelukkig blijkt de Popronde alleen al de moeite waard vanwege prima optredens van A Polaroid View en Skip & Die en zal ook de hoofdact van vanavond niet teleurstellen. Jammer is alleen dat voorprogramma Laura Arkana door dit alles wordt misgelopen. Gelukkig komt ook zij na de eerste paar nummers terug het podium op.
Het is echter aan Peter Broderick zelf om zijn optreden te beginnen, en dit neemt hij wel erg letterlijk. Moederziel alleen staat hij op het randje van het podium om acapella het van zijn laatste solo-EP How They Are (2010) afkomstige ‘Sideline’ in te zetten. Hierna trekt hij zich even terug in zijn eigen, veilige hoekje, gecreëerd met piano, krukje, gitaar, sample-machine, en instrumentkoffer met daarin een soort dagboekje met een handgeschreven setlist. Af en toe komt hij hier weer uit, bijvoorbeeld om midden in de zaal te komen zingen, onversterkt en gewapend met alleen zijn viool. Wat hij ook doet, en hij doet nogal wat, de hele zaal kijkt en luistert bijna ademloos. Vanavond zal de ware multi-instrumentalist uit Portland de piano, gitaar, viool, zingende zaag, en shaker ter hand nemen. Al snel zal het oplettende publiek in het bovenzaaltje van Paradiso dan ook beseffen dat het voor wel heel weinig geld een wel heel getalenteerde man aan het werk ziet.
Even na tienen staat iedereen mooi op tijd weer buiten, maar dat gebeurt niet voordat in een relatief korte set nieuwe, maar ook oudere, nummers gespeeld zijn. Zo komen onder andere de usual suspects als ‘And It’s Alright’, ‘Not At Home’, en het nummer ‘dat zijn vader voor hem speelde toen hij nog een klein jongetje was’ voorbij. Daarbij schuwt hij het gebruik van zijn sample-machine niet. Waar nodig bouwt hij de verschillende nummers laag na laag op. Of dit nu gaat om de vocale harmonieën van ‘And It’s Alright’ of de instrumentatie van de laatstgenoemde compositie, alles wordt trefzeker en loepzuiver ingezongen en -gespeeld.
Peter Broderick’s verzorgde (piano-)spel vormt een duidelijk contrast met de rauwere, minder precieze stijl van Nils Frahm, producent van zijn nog te verschijnen volgende album. Vooral wanneer al klappend op zijn benen en de piano en tokkelend aan de snaren een minimalistische pianocompositie wordt ingezet, valt de dodelijke, bijna mathematische precisie waarmee dit gebeurt nog eens extra op. De bewondering die Arkana duidelijk voor hem heeft lijkt dan ook niet minder dan vanzelfsprekend.
Als ook het ‘Mooh-liedje’ wordt uitgevoerd, dat Peter tussen het stallen mesten en dieren voeren door schreef in de tijd dat hij van Incubate op een biologische boerderij mocht verblijven, blijkt dat hij zichzelf ook nog eens verre van (te) serieus neemt. Uiteindelijk wordt zelfs de geplande toegift geschrapt om aan een verzoek om het treffende ‘Human Eyeballs on Toast’ tegemoet te komen. Meneer Broderick dus: niet alleen vreselijk muzikaal, maar ook nog eens toegankelijk, zachtmoedig, en grappig.
