De bewogen geschiedenis van één van de grootste, nog levende geniën uit de popmuziek zal voor de meesten een bekend verhaal zijn. Brian Wilson richt met zijn twee broertjes Carl en Dennis, zijn neef Mike Love en goede vriend Al Jardine The Beach Boys op. De luchtige surfliedjes van de band drukken een grote stempel op de sound van de jaren zestig en vooral Pet Sounds is tot op de dag van vandaag één van de belangrijkste albums dat ooit is opgenomen. Brian heeft een dominante rol in de groep; hij schrijft het merendeel van de hits, bepaalt de arrangementen en stuurt het geluid van de band in een meer experimentele richting. De geestelijke gezondheid van de bandleider gaat echter snel achteruit en leidt tot het uiteenvallen van The Beach Boys, voor Smile, de opvolger van Pet Sounds af kan worden gemaakt.
Wilson kampt jaren met psychische klachten, waar hij voor behandeld wordt en medicatie voor krijgt. Pas in 1988 voelt hij zich sterk genoeg om als solo artiest een eigen weg te gaan en begint hij langzaam weer te touren, waarbij hij ook regelmatig Nederland aandoet. Smile wordt achtendertig jaar nadat The Beach Boys eraan waren begonnen in 2004 alsnog uitgebracht. Wilsons meest recente project, Brian Wilson Reimagines Gershwin dateert uit 2010 en brengt de legende terug naar Paradiso. Een spannend gegeven voor eenieder die van muziek houdt, want dit is waarschijnlijk de laatste kans om Brian Wilson live te zien spelen.
De gemiddelde leeftijd onder de bezoekers van Paradiso ligt vanavond iets hoger dan normaal. De verdwaalde jongeren zijn door hun ouders meegesleept om een praktijklesje in muziekhistorie te krijgen. De dertienkoppige band die Wilson vanavond begeleidt is voor het grootste deel al jaren ongewijzigd gebleven. Met vlugge pas neemt de band plaats, Brian Wilson, inmiddels zeventig jaar oud, loopt iets moeilijker en krijgt hulp. Een heldwaardig applaus komt de man toe, die hierop met een moeizame glimlach reageert. Hij oogt bleek en erg zwak en dit wordt nog eens extra benadrukt door de spot die op hem gericht is. Door zijn serieuze blik heeft hij iets statigs en hangt er onmiskenbaar een genie-aura om hem heen.
Het eerste deel van de set bestaat uit covers van Ira en George Gershwin, die als songwriters een minstens zo’n grote invloed hebben gehad op de muziek als Wilson. De band speelt onder andere nummers uit de opera Porgy and Bess, zoals ‘Summertime’ en ‘I Love You Porgy’. Hier wordt dat typerende Beach Boys sausje overheen gegoten, waardoor de uitvoering te allen tijde dicht bij Wilson blijft. De band blinkt uit in de geweldige harmonieën en als je je ogen sluit zou je zweren aanwezig te zijn bij een show van The Beach Boys. Wanneer het eerste deel van de set erop zit, neemt de band een pauze van twintig minuten, waarschijnlijk een noodzakelijk iets, zodat de grote man zich op kan laden voor het tweede deel, gewijd aan de grootste hits van The Beach Boys.
Opnieuw wordt de band overenthousiast binnengehaald door het uitzinnige publiek en het is bovenal ontroerend om Wilson weer terug te zien komen. Hij beweegt zich moeilijk, maar voelt zichtbaar nog zeer veel liefde voor de door hem geschreven nummers. De tweede helft van de set wordt geopend met ‘California Girls’, het perfecte nummer om het publiek meteen mee te krijgen. Vanaf dit hier is er geen moment waarop de band deze buitengewoon hoge kwaliteit van spel laat varen. Wilson wordt bijgestaan door een groep van de beste muzikanten die je je kan wensen en niet alleen muzikaal, maar ook gevoelsmatig klopt het plaatje. ‘Don’t Worry Baby’, gezongen door gitarist Jeff Foskett kan als één van de hoogtepunten worden gemarkeerd. Deze man is niet alleen ongelooflijk behendig op de gitaar, maar komt met zijn falsetto stem ontzettend dicht in de buurt van hoe Wilson ooit klonk.
‘I Get Around’, ‘Sail On Sailor’, ‘Sloop John B’ en ‘Wouldn’t It Be Nice’ roepen allen meteen dat nostalgische gevoel bij het publiek op en elk nummer zorgt voor een kortstondig moment van geluk. Je wordt er aan herinnerd dat het echt vakmanschap vergt om zulke prachtige, goed in elkaar stekende nummers te schrijven. De man die hiervoor verantwoordelijk is leest in zichzelf gekeerd de teksten die hij ooit zelf heeft geschreven van een scherm, terwijl zijn fantastische band hem draagt. Zonder enige vorm van overdrijving is het een waar voorrecht om getuige van deze show te mogen zijn.
“And now we’re going to play the best song I’ve ever wrote”. Zij die bekend zijn met Wilson en zijn oeuvre weten wat komen gaat. ‘God Only Knows’ bezorgt kippenvel en mag gezien worden als één van de mooiste nummers ooit geschreven, door wie dan ook. Wilson neemt de vocalen hiervan zelf voor zijn rekening, waar hij eerder veel hulp kreeg van de band. Na het nummer volgt een minutenlang applaus dat de man ietwat ontsteld, maar zichtbaar geroerd in ontvangst neemt. Wanneer het hem te lang duurt zegt hij “Ok, thank you” , waarmee hij Paradiso weer tot stilte maant.
“You’re all here for some ‘Good Vibrations’ and that is the next song” vervolgt hij. Wederom een prijsnummer uit het omvangrijke oeuvre van Wilson en tevens afsluiter van de reguliere set. Tot tweemaal toe komt Brian met de band echter terug. ‘Surfin’ USA’ en ‘Johnny B Goode’ ontbraken nog en maken de avond verder compleet. Voor ‘Barbara Ann’ wordt Wilson een basgitaar omgehangen, het instrument dat hij voor zijn rekening nam bij The Beach Boys.
Paradiso was vanavond getuige van een magistrale show, die niemand in de zaal koud kan hebben gelaten. Met een minutenlang applaus neemt Amsterdam afscheid van een legende. Dit was naar alle waarschijnlijkheid zijn laatste bezoek aan onze stad en zal ongetwijfeld voor de meesten die hierbij waren een onvergetelijke ervaring zijn geweest.
Je kunt geen reactie achterlaten.