(Wildbunch) In Neds gaan we terug naar Glasgow in de jaren ’70. John McGill (neergezet door nieuwkomer Conor McCarron) is een jonge jongen. John is slim, leergierig en haalt de hoogste cijfers op school. Leren lijkt voor hem een manier om te ontsnappen aan zijn deprimerende thuissituatie. Zijn vader (gespeeld door regisseur Peter Mullan) is alcoholist en zijn broer Benny is de leider van een zeer agressieve jeugdbende en mag niet meer thuis wonen.
John belooft aan het begin van de film aan een leraar dat hij niet net zoals zijn broer een NED (Non Educated Delinquent) zal worden. Wanneer hij naar een volgende school gaat en van plan is om daar de allerbeste te worden, wordt hij bedreigd door Canta, een schoffie uit een andere jeugdbende dan Benny. John vraagt om Benny’s hulp, iets wat John tot na het einde van de film zal blijven achtervolgen. Wanneer John ook nog eens van de een op de andere dag aan de kant gezet wordt door een rijkere vriend, komt er steeds meer woede en frustratie in hem naar boven.
Het acteerwerk in Neds is sterk en de personages worden erg realistisch neergezet door de vele onbekende acteurs. McCarron zet een indrukwekkende rol neer van een jongen die zijn hoop in de wereld verliest en meer en meer ontspoord. De steeds legere blik in zijn ogen is veelzeggend.
Het taalgebruik van de personages, de kleren, de onderwijsmethoden (inclusief manier van straffen) en de straten van Glasgow brengen je zo terug naar de jaren ’70. Neds klopt. De vechtscènes tussen de verschillende jeugdbendes doen denken aan de gevechten tussen voetbalhooligans zoals onder andere in Green Street Hooligans te zien was: realistisch, rauw en eng.
Wat Neds wel een beetje lijkt te missen is een specifieke boodschap. Films hoeven natuurlijk niet altijd een boodschap te hebben, maar wanneer er zo een donker, deprimerend, maar wel realistisch verhaal wordt neergezet, kun je je afvragen wat precies de achterliggende gedachte is. Doordat dit niet duidelijk naar voren komt, is het geen film waar je nog lang bij stil blijft staan.
Pingback: Inge Weterings » ROAR E-Zine