( Album – Roadrunner Records) Mastodon is al jaren het beste jongetje van de metalklas. Iedereen loopt weg met dit viertal en dat is niet zo verwonderlijk: de mannen beschikken over uitzonderlijke muzikale kwaliteiten en durven dit tentoon te stellen. Albums worden goed ontvangen en een machtige livereputatie zorgde ervoor dat de band onder andere door Metallica, Neurosis en Slayer op sleeptouw genomen werden. Vorige plaat Crack The Skye wordt unaniem gezien als een meesterwerk, dus de verwachtingen voor opvolger The Hunter zijn zeer hooggespannen.
Crack The Skye was een flinke koerswijziging, het viertal deed een flinke scheut melodie bij de sound en het eindresultaat was dan ook behoorlijk proggy te noemen. Mastodon zou Mastodon niet zijn, als ze op The Hunter doorevolueren. Wees niet bang, want dat doen ze! De plaat is echter ten dele heel erg ‘on-Mastodon’: nadat Leviathan Water vertegenwoordigde, Aarde het element was waar Blood Mountain om draaide en Crack The Skye grotendeels geïnspireerd was door Ether, is The Hunter vooral een hobby-plaat te noemen.
Dit is te horen aan de sound, want het lijkt erop dat het kwartet veel vrijer kon musiceren tijdens het opnameproces van dit album. De sound is heel breed: het is bij vlagen de overtreffende trap van z’n voorganger, maar ook het beukende van de eerdere platen is zeer zeker hoorbaar. Wat we niet horen zijn ellenlange nummers met ontzettend veel lagen, want slechts twee nummers komen boven de vijf minuten uit. De speelplezier spat werkelijk van de plaat af en misschien wel het grootste voorbeeld hiervan is het vreemd te noemen ‘Creature Lives’. Dit is het eerste nummer waar drummer Brann Dailor alle vocals voor z’n rekening mag nemen.
Doordat de sound zó breed is, zit er totaal geen richting in de plaat. Bij elke andere band is dit ontzettend vervelend, maar bij Mastodon dus allesbehalve. Juist het feit dat er geen touw aan vast te knopen is aan The Hunter, maakt het een steengoede plaat. Een verademing, zo mag het album zeer zeker genoemd worden. Geen vermoeiende concepten over van alles en nog meer onzin, geen grote labels die er hun draai aan willen geven (de band is namelijk alweer weg bij Warner) en vooral geen zelfoverschatting. In plaats daarvan zien we vier muzikanten die doen wat ze willen: lekker spelen. En hoe!
Alsof niets meer uitmaakt, zó lijkt het album te zijn ingespeeld. De verscheidenheid aan vocaallijnen is ontzettend groot, zo krijgt elk bandlid meer ruimte om de zangkunsten te vertonen, terwijl Neurosis-vocalist Scott Kelly ook op deze plaat een nummertje mag meedoen. De zweetdruppels op de lichamen van het gitaartandem Brent Hinds – Bill Kelliher zullen ongetwijfeld een marathonwedstrijd hebben gedaan: het riff en soleerwerk is intens. De zweetdruppels op het lichaam van drummer Dailor krijgen geen ineens tijd om mee te doen aan wat voor wedstrijd dan ook, de man lijkt geen moment stil te zitten. Het drumwerk is zo secuur en tegelijkertijd zo vinnig, dit is niet normaal meer. Ook de basloopjes van Troy Sanders zijn gewelddadig mooi, ze zijn een lust voor het oor. Mastodon is niet alleen tegendraads, de band is ook buitenaards. Buitenaards goed.
Je kunt geen reactie achterlaten.