( EP – Eigen Beheer ) Degenen die full-length Chapters grijs hebben gedraaid, zullen na de eerste luisterbeurt van nieuwste EP Grief niet helemaal weten wat te denken. Het kenmerkende geluid van Chapters is op Grief naar achter geschoven. Duidelijk een gevalletje : ‘deze band is volwassen geworden’. Ook de Nederlandse band As Enemies Arise dus.
De beat-en breakdowns die voorgaans om de oren vlogen, zijn in minimale bezetting aanwezig op deze EP. Niks ernstigs, de kracht van deze beat-en breakdowns is hierdoor juist overweldigender geworden. Vooral ‘Back Home’ knalt er na één minuut en elf seconden flink in. De rest van het nummer wordt gedomineerd door een old-skool hardcore geluid, met flink wat meer melodie dan we gewend zijn. Tweede op deze EP is ‘Like Wolves’. ‘Like Wolves’ lijkt verdacht veel op ‘Back Home’, en samen grijpen deze twee eerste nummers het meest terug richting de sound van Chapters. Enkel de lyrics zijn totaal anders te noemen. Geen standaard boze-jongetjes teksten, maar diepgaandere formuleringen a la Defeater, La Dispute en Touche Amore.
‘Downward’ heeft een ‘Careless’-vibe qua ritme en gitaar, maar na een goeie minuut mondt het zich steeds meer uit in een epischer nummer. Middels een rustgevende ‘Interlude’ midden op de plaat hakt ‘Loves And Lost’ er veel harder in dan wanneer de plaat niet werd onderbroken. Goede keuze van de band om het snelste stuk van de EP hierna te zetten, waarna er wordt afgesloten met een Bring Me The Horizon-achtige climax die we kennen van het album There Is a Hell, Believe Me I’ve Seen It. There Is a Heaven, Let’s Keep It a Secret.
Titeltrack van de plaat ‘Grief’ kan zo op de nieuwe plaat van Misery Signals terecht. Rauwe hardcore met melodieën in overvloed en fijne versnellingen. Het zevende en tevens laatste nummer: ‘A Shivering Voice’, laat de gevoelige kant zien van deze Brabantse band. Een typische metal ballad- denk aan keyboard, lange uithalen, lang doorgaande en hoge gitaarriedels, dubbele basses, is wat de band kennelijk nog in gedachten had om te presenteren.
Wij mogen zeker niet klagen dat deze band nog steeds in Nederland speelt. De shows over onze landgrenzen druppelen steeds sneller binnen. Logisch. Wanneer dit een Amerikaanse band is, had iedereen zitten zeuren waarom ze nog niet in Europa hebben gespeeld. Volwassen worden is zo slecht nog niet, al zullen er vast en zeker enkele ‘kids’ afvallen na het beluisteren van deze EP. Volgens de band zelf is de EP een opstapje richting de volgende full-length, benieuwd zijn we.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.