De eerste, echte post-hardcore show in de Melkweg na de zomervakantie is toebedeeld aan de Amerikaanse band Blessthefall. De band stond de afgelopen jaren twee keer in de Kleine Zaal van de Melkweg: de eerste keer als headliner, de tweede keer als supportact van August Burns Red. Het tweede optreden heeft klaarblijkelijk weinig gedaan voor de post-hardcore mannen uit Arizona. De zaal is namelijk, in vergelijking met de eerste keer dat Blessthefall in Nederland stond, niet significant gevulder.
De twee supportacts van vanavond, Pierce The Veil en Motionless In White hebben zichtbaar ook fans aangetrokken. Motionless In White mag de aftrap nemen en staat direct voor een enthousiast publiek. Het publiek dat vooral bestaat uit tieners in de leeftijdscategorie van dertien tot zeventien jaar, stampt mee met een band die veelal raakvlakken deelt met het Murderdolls-uiterlijk. Door de schmink - evenals de slechte synthesizer die vaak ongeïnspireerd met de gitaarriffs meeloopt, is het moeilijk de band serieus te nemen, maar de breakdowns zijn toch verdomde bruut.
Motionless In White
Pierce The Veil stond eerder in de Max samen met A Day To Remember. Daar wisten de poppunkers ons te overtuigen met een spectaculaire liveshow. Vandaag komt dit optreden helaas wat minder goed tot zijn recht. De mannen maken namelijk te grote bewegingen voor een te kleine zaal, vooral de bassist is teveel bezig met zijn stagepresentatie waardoor hij regelmatig zijn zanglijnen vergeet. De setlist wordt geopend met ‘Besitos’, halverwege wordt de cover van ‘Like A G6’ van Far East Movement wederom gespeeld en de afsluiter is uiteraard ‘Caraphernelia’. De band mag worden geprezen om het feit dat hij het publiek helemaal meekrijgt. Van jonge, introverte pubers tot aan semi-stoere hardcore kids: iedereen staat mee te dansen met de pakkende en opzwepende liveshow.
Pierce The Veil
Blessthefall begint rond kwart voor tien aan een één uur durende setlist. De jarenlange ervaring heeft van de band uiteraard een strak pakketje gemaakt, maar de relatief makkelijke arrangementen zorgen dan ook niet echt voor een technische uitdaging. Daarom is het extra jammer om te ontdekken dat er af en toe een dikke riff als sample meeloopt en niet gewoon zelf wordt gespeeld. Toch blijkt uit het spelen van tracks als ‘Hey Baby’ en ‘God Wears Gucci’ dat zanger Beau zijn hoge tonen goed haalt ondanks zijn uitputtende moves. De liveshow is dan ook energiek, opzwepend en strak, en het publiek eet uit de hand van de band. De band brengt begin oktober haar nieuwste plaat Awakening uit en heeft vandaag exclusief voor het publiek de eerste fysieke kopietjes meegenomen, een welkome verrassing dus. Toch kan dit optreden niet de boeken ingaan als historisch. De simpele formule van breakdowns, haarlak en een zeikerige zangstem doet al genoeg bij de gemiddelde onzekere puber die zich vanavond in de Melkweg bevindt.
Blessthefall
Je kunt geen reactie achterlaten.