( Album – Nuclear Blast ) Textures heeft drie jaar na Silhouettes eindelijk hun vierde album Dualism afgerond en uitgebracht. Met een nieuwe zanger, toetsenist en een groot label achter zich is de band een flinke stap dichterbij meer populariteit gekomen, niet in het minst door de eerste Amerikaanse tournee met Periphery.
Opener ‘Arms of the Sea’ klinkt ouderwets goed maar vooral vertrouwd, ondanks de zang van Daniel. Met name zijn grunts komen heel erg dicht in de buurt van Eric. Verder is op dit nummer goed te horen welke kant de band met dit album op is gegaan. Dezelfde kant als op Silhouettes dus iets meer melodie, uitgesponnen opbouw en rustige passages, waarbij de toetsen nog maar weinig soundscapes laten horen. De nieuwe toetsenist Uri is overigens een echte aanwinst, voor het eerst klinkt dit als een volwaardig bandlid in plaats van een aanvulling. Eerste single ‘Reaching Home’ is misschien niet helemaal gelukkig gekozen, hoewel de riff wel erg pakkend is, is dit nummer wel erg aan de rustige kant. Sowieso zingt Daniel nu meer dan hij schreeuwt, wat niet erg is aangezien zijn zang voldoende variatie kent om interessant te blijven. Deze richting moet je kunnen waarderen, dus als je meer van het brute geweld bent liggen de eerste twee albums waarschijnlijk beter in het gehoor. Maar een nummer als ‘Sanguine draws the Oath’ is het bewijs dat de band de beide stijlen uitstekend kan versmelten, net zoals het instrumentale ‘Burning the Midnight Oil’.
Met elf nummers en bijna een uur speeltijd is dit het langste album van de band tot nu toe. Een nummertje minder, zoals ‘Consonant Hemispheres’, een redelijk nummer maar niet voor Textures begrippen of het opvullertje ‘Foreclosures’, had geen kwaad gekund, maar aangezien de band eindigt met de ultieme knaller ‘Sketches from a Motionless Statue’ is de kans groot dat je deze plaat snel opnieuw opzet. Gelukkig speelt de band binnenkort een aantal Nederlandse shows.
Je kunt geen reactie achterlaten.