Naar eigen zeggen zijn The Get Up Kids al veertien jaar niet meer in Amsterdam geweest, maar wanneer we de archieven erop naslaan zien we dat ze in 2000 voor het laatst in Amsterdam zijn geweest, elf jaar geleden dus. Onbelangrijk kleinigheidje verder, want we zijn blij dat de band eindelijk weer terug is in zijn originele bezetting. In deze elf jaar is overigens een hoop gebeurd met de band. Zo zijn ze drie jaar uit elkaar geweest en zijn er drie nieuwe albums opgenomen, waaronder het meest recente wapenfeit There Are Rules waar ongetwijfeld het nodige van langs zal komen.
Vanwege problemen bij de Nederlandse Spoorwegen kunnen we pas halverwege aanschuiven bij het Nederlandse voorprogramma All On Black. Achteraf best jammer, want wat we te horen krijgen is punky rock gemaakt door een groep mannen die er duidelijk plezier in hebben. En daarnaast bewijst de band ook uit vele vaatjes te tappen. Zo is er een connectie te maken met The Get Up Kids, maar horen we ook wat Alkaline Trio terug (waar wellicht de bandnaam vandaan komt). De rode draad is echter frisse en aanstekelijke muziek. Wanneer je een feestje hebt kun je deze mannen voor weinig geld boeken om de boel op te leuken aldus frontman Ivo. Dat lijkt me zeker de moeite waard!
Zoals te verwachten beginnen The Get Up Kids met ‘Tithe’ van de nieuwe plaat en zoals ook te verwachten levert dit niet veel publieksreactie op. Maar wanneer vervolgens ‘I’m a Loner Dottie, A Rebel’ wordt ingezet en het nog steeds rustig blijft is het wel even slikken. De band laat zich echter niet van de wijs brengen en speelt stevig door. Het geluid is erg zuiver, de vocals Matt Pryor klinken nog ouderwets nasaal en lekker en de band speelt hun liedjes in een sneltreinvaart door dus technisch gezien valt er niks aan af te dingen. Het zijn helaas de nieuwe nummers van het, sowieso al met gemengde reacties ontvangen, nieuwe album ‘There Are Rules’ die de vaart uit de set halen. Met de enorme prominentie die de keyboard heeft verkregen heeft de band een aardige koerswisseling gemaakt, iets wat in dit geval geen beste keuze was. Naast ‘Tithe’ komen ook onder andere ‘Regent’s Court’, ‘When It Dies’ en het afschuwelijke ‘Shatter Your Lungs’ voorbij. Gelukkig wordt dit allen gecompenseerd met nummers als ‘Shorty’, ‘Don’t Hate Me’, ‘Red Letter Day’, ‘Action & Action’, het extra melancholisch aangezette ‘Overdue’ en het akoestische ‘Campfire Kansas’.
Het publiek komt gedurende de hele set niet tot nauwelijks in beweging en de band lijkt hier uiteindelijk een beetje melig van te horen, waardoor we wat gekke riffjes tussen de nummers door horen. Zelfs wanneer tijdens de encore ‘Holiday’ wordt gespeeld gebeurt er niks. Maar ach, we kunnen smoesjes gaan verzinnen zoals dat het zondag is, dat het te warm is geweest buiten of dat de mensen die vroeger naar The Get Up Kids luisterden oud zijn geworden, maar The Get Up Kids hebben met hun oude liedjes nog steeds een goede set weten neer te zetten en meer kunnen ze niet doen en is uiteindelijk ook het belangrijkste. En dan, tijdens afsluiter ‘Ten Minutes’, is er toch nog een pitje te vinden en is met deze laatste positieve noot de twijfel verdwenen waarmee we kunnen concluderen dat het een geslaagd optreden was.
Je kunt geen reactie achterlaten.