“Aaahh, is het nu al afgelopen?” verzuchtten de fans van Anna Calvi na een indrukwekkend optreden van een uur waarin de drie bandleden vanuit hun tenen leken te spelen. De intensiteit was te proeven in de oude zaal van de Melkweg. Voor degenen die net als ondergetekende het afgelopen jaar onder een steen geleefd hebben: Anna Calvi is de nieuwe Britse muziekbelofte. Zo was zij afgelopen jaar onder andere genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize, die voor haar neus weggekaapt werd door PJ Harvey. Een artieste waar Calvi mee vergeleken wordt, niet in de laatste plaats door de connectie met Nick Cave. Zo maakte Calvi al eens indruk op een Nederlands podium als voorprogramma van Grinderman.
Anna Calvi blijkt even muzikaal onderlegd te zijn als eerdergenoemde artiesten. Hoewel klein van stuk (ze is nauwelijks groter dan haar gitaar) staat er echt iemand op het podium. Zowel met stem als gitaar weet ze te imponeren. Voor de promo-tour van haar debuutalbum heeft ze inmiddels alle uithoeken van ons kleine landje gezien. Meest recentelijk was ze nog op Lowlands te bewonderen. Inmiddels heeft Calvi een bescheiden schare fans op weten te bouwen. Fans die zelfs rode rozen voor haar en haar bandleden – Daniel Maiden-Wood op drums en Mally Harpez op harmonium en percussie – meenemen.
Met zoveel hype om haar kleine persoontje heeft Calvi aardig wat verwachtingen in te lossen. Het eerste nummer van de avond, ‘Rider to the Sea’, tevens eerste nummer van de plaat, maakt indruk. Anna Calvi lijkt zo uit Robert Palmer’s ‘Addicted to Love’ video te zijn weggelopen, met belangrijk verschil dat deze dame echt gitaar kan spelen. We krijgen een indringende gitaarsolo te horen. Dit kunstje zal Calvi nog enkele malen herhalen gedurende de show. De koele, technisch uitgekiende performance maakt de band tegelijk ongrijpbaar en afstandelijk.
In de setlist van vanavond geen verrassingen. Bijna het gehele debuutalbum wordt gespeeld, aangevuld met B-kantjes van singles, zoals het verrassend mooi uitgevoerde ‘Surrender’ van Elvis Presley. Hoogtepunten van de avond zijn Calvi’s sterkste nummers; ‘Suzanne and I’, ‘Desire’ en het subliem opgebouwde ‘Love Won’t Be Leaving’. De show is bij vlagen zeer meeslepend. Er zijn echter ook mindere momenten te bespeuren. Soms is het optreden erg theatraal en bombastisch; de gitaarsolo’s en geluidseffectjes lijken dan iets te ingestudeerd. Er wordt regelmatig een ‘wall of sound’ op het publiek afgevuurd. Het zijn echter de stillere momenten die het meeste indruk maken; pas dan hoor je hoe goed de songs in elkaar steken en hoe sterk Calvi’s stem is.
Het was geen lichte kost, deze intense, tot in de puntjes gestylede performance, die weinig ruimte liet voor luchtigheid. Een optreden dat veel respect afdwingt voor deze nog jonge band. We zijn benieuwd of de tweede plaat evenveel indruk zal maken, maar met zoveel talent zal dat wel goed komen.
Je kunt geen reactie achterlaten.