( Album – Universal ) Een paar maanden geleden waren ze er ineens: twaalf fragmentjes, individueel vrijgegeven, die samen de sfeer van het nieuwe album van Feist moesten schetsen. Diegenen die bang waren dat de Canadese singer-songwriter nooit meer een nieuw, eigen album zou maken werden gerustgesteld. Een nieuwe tour werd gepland en een internationale release-datum werd vrijgegeven: vier oktober. Het blijkt de wachttijd allemaal meer dan waard te zijn geweest.
Metals vindt deze artieste, voorzien van een muzikaal verleden variërend van punk rock tot electroclash met Peaches en indie rock met Broken Social Scene, in topvorm. De pauze die ingelast werd toen het succes van voorganger Let It Die (2007) haar te veel werd, heeft zijn vruchten afgeworpen. Niet alleen laat dit nieuwste album een Feist horen die terug is gegaan naar de kern van waar zij muzikaal voor staat, ook heeft zij duidelijk de tijd genomen om de individuele composities te laten groeien.
Laat er geen twijfel over bestaan: dit is een album dat het beste in één keer beluisterd kan worden, en dan nog het liefst meteen een aantal keren achter elkaar. Als geheel voelt het organisch, aards, bijna levend aan. Dit komt door, onder andere, de verrassend zachte en natuurlijk klinkende productie. Bijgeluidjes van het kaliber krakende pianokrukken, ademhalingen, en handen die over de hals van de gitaar glijden zijn bewust in de mix opgenomen en laten eens te meer horen dat het hier geen gelikte, onpersoonlijke productie betreft die bestemd is voor hap-slik-weg massaconsumptie.
Metals is vooral lekker eigenwijs. Eigenzinnig zelfs, misschien. De inzichten waarover Feist rept in haar recente interviews hebben hier zeer waarschijnlijk het één en ander mee te maken. Zij is namelijk tot de conclusie gekomen dat zij de enige is die haar levenspad bewandelt, ook al zijn er waardevolle contacten met anderen, en nu probeert zij deze uiteindelijke, ultieme eenzaamheid te begrijpen.
Net zo min als dat dat makkelijk is, zijn hier op dit album ook maar weinig makkelijke ‘hooks’ te vinden. In plaats daarvan wordt de geduldige luisteraar beloond met een album dat dan wel geen duidelijke uitschieters kent, maar wel een weergaloze ‘flow’. Wanneer het dreigende, knap georkestreerde ‘The Bad in Each Other’ via het melancholische maar pakkende ‘Graveyard’ leidt tot het zich langzaam voortbewegende ‘Caught a Long Wind’ en eerste single ‘How Come You Never Go There’, zingt Leslie Feist steeds vastberadener en treedt zij steeds meer op de voorgrond. In het dynamische, sterk naar een climax toewerkende ‘A Commotion’ begint zij dan weer aarzelend, totdat de mannenstemmen die het refrein aankondigen de luisteraar meenemen naar een onkarakteristiek bombastisch, meerstemmig stuk. ‘The Circle Married the Line’ laat de zangeres van een positieve, op de toekomst gerichte kant zien, terwijl ‘Bittersweet Melodies’ juist weer wat melancholischer is. Het is tevens één van de ‘makkelijkste’ tracks, zelfs wellicht een potentiële meezinger.
Prachtig georkestreerd is ook weer ‘Anti-Pioneer’, het nummer dat de afgelopen tien jaar in ontwikkeling is geweest, en wanneer in ‘Undiscovered First’ vragend gezongen wordt ‘is this the right mountain / for us to climb’ kan eigenlijk alleen nog maar instemmend geknikt worden, al zal ze ongetwijfeld iets anders bedoeld hebben. Alhoewel het verstilde, folk-y ‘Cicadas and Gulls’ en het pijnlijke ‘Comfort Me’ (‘when you comfort me / it doesn’t bring me comfort actually’) tussendoor nog langskomen, is het de hekkesluiter die kracht van het album bundelt en dit beheerst, verscheurend mooi beëindigt. Alles klopt aan ‘Get It Wrong, Get It Right’. Het getokkel op de gitaar resoneert alsof er rechtstreeks op wat in het Engels zo mooi de ‘heartstrings’ worden genoemd wordt gespeeld. De onconventionele geluidjes voegen alleen maar toe aan het nummer, zonder af te leiden van de met veel gevoel ingezongen zang. Ultiem ontspannen wordt de luisteraar getrakteerd op de stilte die volgt, als na de ontspanningsoefeningen op het einde van de yoga-les. Totdat er weer op ‘play’ wordt gedrukt.
Feist ‘got it right’. Alle elementen, van beheerste zang tot bluesy gitaren en smaakvol ingezette strijkers en (koper)blazers, smelten samen tot meer dan de som der delen. De conclusie kan dan ook worden getrokken dat de ultieme eenzaamheid die Leslie Feist voelt niet per se een positief of negatief ding is, maar simpelweg een feit dat haar er toe zet haar hart te volgen en heel gepassioneerd muziek te maken. Metals is daarom nu ook een feit. Niet per se een treurig of vrolijk feit, maar toch vooral vreselijk mooi. Lichten uit, album aan. Genieten maar.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.