Vanavond staat een package in de Melkweg, waarvan je zou verwachten dat er veel animo voor is. De post-hardcore bands Sleeping With Sirens, Woe, Is Me, I Set My Friends On Fire en A Skylit Drive worden allemaal gekleurd door electronische invloeden evenals de immens hoge zanglijnen van (bijna) alle zangers. De vier bands delen vanavond het podium in de Kleine Zaal, maar staan voor teleurstellend weinig belangstellenden.
Je kent de gang van zaken: de eerste band is wel oké en het geluid is slecht, maar met smart wacht je op de voldoening die je krijgt van de hoofdact. Vanavond is juist het tegenovergestelde een feit. Sleeping With Sirens – de opener van de avond, steelt direct de show met zijn energieke en strakke optreden. Terwijl bands als Blessthefall en Pierce The Veil live ten onder gaan wanneer het op de zanglijnen aankomt, zingt frontman Kellin Quinn juist heel zuiver. Vraag me niet hoe hij hogere noten kan raken dan menig vrouwelijke artiest, maar hij doet het. En goed ook. De frisse, jonge honden hebben er zin in, de moves zijn strak en de hitjes worden gespeeld. Het kan ook niets anders dan een feestelijke aftrap van de avond zijn voor het jonge publiek dat vanavond in de Melkweg is.
Woe , Is Me is wellicht wel één van de supportacts waar het grootste gedeelte van het publiek voor is gekomen. De band spamde zijn nieuwe track ‘Vengeance’ de afgelopen maanden flink rond op Facebook, mede door het feit dat de band sinds kort een nieuwe clean vocalist in het gareel heeft, en de beste man voor het eerst meezingt op dit nummer. Daarom is het dan ook verbazingwekend dat deze track vanavond niet wordt gespeeld. De nummers van Woe, Is Me zakken live in elkaar als ongare brownies uit de oven. Het ziet er lekker uit en aanvankelijk doet het vermoeden alsof er iets extreem goeds aan zit te komen, maar als het erop aankomt blijkt het een desillusie. Zo worden tracks als ‘[&] Delinquents’ en ‘Mannequin Religion’ groots aangekondigd, maar pakken zij saai uit na de intro.
De derde band van de avond bestaat voor twee/derde uit dé rasmuzikanten van de avond. Geen stoere moves of strakke verschijningen, maar mannen die daadwerkelijk in de muziek opgaan en er ook af en toe een flinke jam tussengooien. I Set my Friends On Fire bestaat momenteel uit het duo Matt Mehana en drummer Chris Lent en heeft voor live-optredens een gitarist meegenomen. Het duo maakt hectische post-hardcore en electronica, en de tracks zitten op plaat goed in elkaar. Live bewijst drummer Chris Lent (bekend van ondermeer From First To Last) een excentrieke drummer te zijn die muzikaal goed klikt met de gitarist. Zanger Matt Mehana valt echter compleet buiten hun muzikale band. De zanger weet het duidelijk niet in zijn eentje op te vangen en de tweezang met de cleane vocalen van ex-lid Nabil Moo zijn dan ook een groot gemis. De experimentele metal valt niet goed bij het jonge publiek, maar dit komt wel van twee kanten. Het publiek begrijpt het doel van de muziek niet echt en zanger Matt is zo stoned dat hij nauwelijks meer op zijn benen kan staan - laat staan een goede show weggeven. Het meest trieste moment van de avond is dan ook de pijnlijke stilte die valt wanneer Matt met bandleden uit de overige bands die op de sidestage staan een joint uitwisselt en flink zijn tijd neemt om een paar hijsen te nemen. Erg stoer, hoor.
Dan is het eindelijk tijd voor de hoofdact, A Skylit Drive. De ingebakken professionaliteit en ervaring stralen van de bandleden zelf af, niet van de muziek. De nummers worden wel geroutineerd strak ten gehore gebracht - wat verwacht je ook anders van een Amerikaanse Warped Tour-resident, maar zanger Michael Jagmin haalt regelmatig zijn hoge noten niet. Kan hij zichzelf wel goed horen? Hij grijpt namelijk regelmatig naar zijn in-ears. Het geluid is bij deze band gelukkig verdraagzaam en het aanwezige publiek gaat goed los tijdens de show. Het is dan ook een solide aangelegenheid, en het is opmerkelijk dat het er dan ook hard aan toe gaat in de moshpit. Er valt verder vrij weinig op het optreden aan te merken. Van de nieuwe plaat komen zoal ‘Too Little Too Late’ en ‘Ex Marks The Spot’ voorbij, maar nummers van voorganger Adelphia worden ook goed vertegenwoordigd. Je kunt niet zeggen dat je wordt weggeblazen door de band en vaak komt de melodramatische teksten over als een gimmick – vooral als je naar de bassist kijkt, die wat ouder is – maar daarvoor komt het jonge publiek ook niet. Die komt om een goede tijd te hebben en los te gaan op hun favoriete nummers, en daar geeft A Skylit Drive hen de perfecte gelegenheid voor.
Je kunt geen reactie achterlaten.