( Album – Relapse Records ) Hoe kun je als band je aan de ene kant Fuck the Facts noemen terwijl je aan de andere kant een kritische boodschap in je teksten verwerkt? Ik weet het niet maar hun derde album voor Relapse (alweer het negende in totaal), Die Miserable is weer spijkerhard.
Het vijftal weet grindcore, hoe raar dit ook klinkt, fris te houden en komt weer uitstekend weg met de toevoegingen van andere genres. Dat Melanie Mongeon ook voor de nodige variatie met haar stem zorgt is ondertussen wel bekend, maar het is juist het instrumentarium op Die Miserable dat net een stapje verder gaat dan Disgorge Mexico. Acht nummers in vijfendertig minuten lijkt niet op een grindcore album, sterker nog ‘Census Blank’ en ‘95’ duren dik over de zes minuten, terwijl alleen de titeltrack onder de twee minuten blijft steken en dat is meer een intermezzo.
En daar zit precies de kracht in. Je kunt wel eindeloos blijven beuken, op een bepaald moment ben je dat als luisteraar moe. Door te experimenteren, gas terug te nemen en zelfs wat melodie aan te brengen komen de harde stukken des de harder aan. Voor de purist een ware hel, maar het levert een veel beter album op.
Waarom Fuck the Facts niet vaker in het rijtje met Pig Destroyer, Kill the Client en Agoraphobic Nosebleed genoemd wordt is me een raadsel. Dit zijn alledrie succesvolle grindcore bands die toch iets anders met het genre doen. Op Die Miserable laten de Canadezen horen dit ook erg goed te kunnen.
Je kunt geen reactie achterlaten.