Na het uitbrengen van het veel geprezen debuutalbum Little Death (2008) werd het angstvallig stil rondom het Britse Pete & The Pirates. Maar ook hier geld, geduld is een schone zaak want opvolger One Thousand Pictures, welke in mei van dit jaar uitkwam, is het wachten meer dan waard. Wederom een album gevuld met indie popliedjes, gevoed door het onbezonnen puberleven en onbeantwoorde liefde met heerlijke melodieën waarop je maar moeilijk stil kan blijven staan.
Wat aan de late kant arriveren de heren van Pete & The Pirates op het podium. Het openingssalvo van ‘Little Gun’ gevolgd door ‘Mr Understanding’ drukken direct een stempel op de avond. De jengelende gitaar en het melodieuze refrein op ‘Little Gun’ en de bijna irritant aanstekelijke gitaarpartij van ‘Mr Understanding’ brengen zelfs de meest stugge Rotterdammer in beweging (al was het maar alleen het hoofd wat driftig mee knikt op het ritme).
Hoewel Pete & The Pirates twee leden heeft met de naam Pete (bassist Pete Cattermoul en gitarist Pete Hefferan) is frontman Thomas Sanders duidelijk het middelpunt van de band. De geestdrift van de zanger, zijn apart klinkende stem en vermogen om het publiek met één gebaar daar te krijgen waar hij ze hebben wil (veelal is dat enthousiast meeklappend met de muziek) is meer dan bewonderenswaardig.
Het nummer ‘Winter 1’ heeft hetzelfde energieniveau als dat van voorganger ‘Mr Understanding’, de voorstuwende drums en baspartij welke zo simpel doch effectief zijn dat je inderdaad net als frontman Sanders op je plaats mee wil marcheren. Daar waar de set halverwege iets in tempo afneemt, wordt de aandacht van de bezoekers met single ‘United’, nu al een indie klassieker, opnieuw opgeëist.
Tijdens de grand finale krijgen de aanwezigen een knap staaltje indie pop in de vijfde versnelling voorgeschoteld; ‘Bright Lights’ gevolgd door ‘Washing Room’, welke probleemloos overloopt in ‘Jennifer’. Als kers op de taart is er dan nog ‘Blood Gets Thin’, welke op momenten aan Interpol doet denken. De show eindigt in een bombastische brij van gitaren en bas.
Hoewel de muziek van Pete & The Pirates niet vooruitstrevend of eigenzinnig is kun je moeilijk stil blijven staan op de ‘teenage angst’ liedjes van deze Britten. De heren brengen hun muziek met zoveel plezier en oprechtheid dat het bijna onmogelijk is om ook maar iets negatiefs over deze jongens te schrijven. Pete & The Pirates in Rotown was plezier alom!
