Amon Amarth @ Effenaar, Eindhoven

Door Guido Segers en Paul Verhagen 28 oktober 2011 Reageren uitgeschakeld

Niet iedereen in Eindhoven gaan vanavond kijken naar hoe PSV het een amateurclub lastig maakt. Veel van de ruiger ogende figuren die zich rondom het station ophouden komen voor een puik stukje death metal dat door de Effenaar zal schallen vandaag. Al vroeg gaat de avond van Amon Amarth van start, wellicht in verband met gebrekkige parkeerplaatsen voor drakkars, zodat iedereen tijdig huiswaarts kan. De eerste onheilspellende klanken komen ons al tegemoet.

De opener vanvanavond staat dan wel heel klein op de poster, de minste zijn ze zeker niet. Septic Flesh uit Athene trapt af met hun bombastische geluid, doorspekt van synths en effecten. De frontman zwaait met zijn gitaar rond als een hogepriester met zijn religieuze objecten zou doen voor een altaar. De zaal gaat al snel mee in het enthousiasme van de band. De Grieken ondervinden echter niet al te veel steun van het geluid, de drum is slecht te horen, maar gelukkig is er genoeg wat goed gaat om het op pijl te houden. Na een lang, ritmisch slotsalvo is de volgende aan de beurt.

Septic Flesh

De band As I Lay Dying is van het soort dat eigenlijk helemaal tiptop klinkt bij de meeste optredens. Heel erg enthousiast komen de heren niet over. Beetje alsof ze moe zijn en liever in bed hadden gelegen. Dat mag ook af en toe zullen we maar zeggen. Het klinkt allemaal prima en technisch zijn de mannen duidelijk erg begaafd. De cleane zang begint wel erg snel vervelend te worden, maar ach, ieder zijn ding. De band speelt gewoon erg goed zonder al te veel poes pas. Een Wall Of Death komt er nog aan te pas, maar daarmee is de piek wel bereikt. Vlijmscherp gitaarwerk en zeer kundig, maar weinig passie. Apart wel dat de zanger al headbangend zingt zonder dat je daar iets van hoort.

As I Lay Dying

Het hele decor is dan de kleur van vuur, van een vlammenzee en een enorme reus torent boven het podium uit. Het is de afbeelding die de hoes van Surtur Rising siert, de nieuwste plaat van Amon Amarth. De band knalt er gewoon meteen in met hun lompe death metal, die klinkt als de kolkend magma en dan weer als woeste oceanen. De lichteffecten doen echt wel wat met de nummers die over heldhaftige vikingdaden gaan en tijden van weleer. De band speelt lekker en de sfeer zit er in het publiek ook goed in want dat doet volop mee.

Frontman Johann Hegg spreekt het publiek vrolijk toe, maar vergist zich in wat het volgende nummer op de setlist is. “Just sing along, it’s ok if you dont know the words, it’s metal!”,roept hij vrolijk, wat nog meer mensen mee doet brullen op nummers als ‘A Beast Am I’, ‘War Of The Gods’ en ‘Persuit Of Vikings’. Oude en nieuwe nummers worden gespeeld, zelfs de eerste plaat Once Sent From The Golden Hall komt aan bod. De fans krijgen in ieder geval wat ze willen. Natuurlijk horen we ook nog ‘Twilight Of The Thundergod’. Een zeer mooi avondje vol woeste baarden en brute riffs.