In het teken van The Artery Foundation Across The Nation Tour staan vanavond vier ‘Artery’-bands in de Oude Zaal van de Melkweg. De line-up oogt redelijk divers met de poppunk van Chunk! No Captain, Chunck, crabcore van Abandon All Ships, deathcore van Chelsea Grin en de headliner die uiteindelijk een dikke portie metalcore ten gehore zal brengen. Toch blijkt uit elk optreden dat de bands een solide package tezamen vormen, en dit komt mede door het feit dat het lijkt alsof er voor elke band evenveel animo en enthousiasme is.
Dat Chunk, No Captain Chunck! uit Frankrijk komt, was voor mij persoonlijk een grote verbazing. Het Franse accent komt pas tussen de gespeelde nummers aan het licht, evenals de stunteligheid van de zanger – want ja, dat er in Amsterdam weed wordt gerookt wisten we nog niet, en nee, dat veroorzaakt geen ongemakkelijke momenten. Wanneer de zanger echter zijn strot opentrekt tijdens de tracks, mag worden geconstateerd dat hij gecontroleerd diverse technieken de zaal ingooit. Je moet even door zijn cleane zanglijnen heenkomen, maar zijn schreeuw is daarentegen erg verfijnd, laag en vol. De bandleden spelen elke vingervlugge riff – die vooral doet denken aan Four Year Strong, uit de losse pols en het is dan ook een fijn begin van de avond. Het optreden is hard, de afsluiter ‘In Friends We Trust’ is juist weer het vrolijkste deuntje.
De videoclip voor ‘Take On Last Breath’ van Abandon All Ships is zo’n filmpje dat door duizenden mensen op Facebook is gedeeld. Met een positief onderliggende boodschap? Dat valt nog maar te betwijfelen. De band vindt haar wortels namelijk in beide metal en electronica, en de ge-autotunede middenweg bezorgt velen daarom veel kippenvel. Toch is het opvallend dat er veel mensen op dit optreden zijn afgekomen. Abandon All Ships mag dan wel op plaat dynamisch onderlegd zijn, live komt het niet helemaal uit de veren. De cleane zanger heeft zijn portie autotune ook op het podium op standje elf gezet, echter staat dit in schel contrast met de doffe, lage massa die de rest van zijn bandleden ten gehore brengt. De screamer heeft namelijk een eentonige schreeuw waardoor de dynamiek wegvalt. De electronische interludes staan daarentegen garant voor wat fistpumping, dus een feestje is het wel.
Het oudere gedeelte van het publiek waant zich door de massa van adolescenten heen wanneer het bijna tijd is voor Chelsea Grin. Deze deathcore-band bracht in juli zijn tweede studioalbum My Damnation uit en speelt hiervan vrijwel het meeste. Het optreden is weinig energiek, maar de zanger focust zich dan ook uitermate op zijn hoge en lage screams. Flink gecontroleerd en in de maat perst hij zijn screams eruit. Dit gaat veelal gepaard met cleane aanzetten, maar geef hem eens ongelijk in het tempo waarop zijn hoge en lage lijnen elkaar opvolgen. De breakdowns zijn hard en lomp, helaas komen de melodieuze stukken die erboven hangen zoals hoge delays en riffs niet helemaal in het geheel tot hun recht aangezien het geluid in de Melkweg nog niet optimaal is. Ondanks dat het optreden ingetogen is, is Chelsea Grin de meest overweldigende band van de avond.
In april en mei tourde Miss May I met de Scream It Like You Mean It – tour door Europa. Echter zei de band op het laatst moment zijn optreden in Tivoli de Helling af. De geruchten gingen dat dit te wijten was aan het feit dat de zanger vreemd was gegaan op tour en eerder terug naar huis wilde om zijn relatie te redden. Vandaag heeft hij ook zijn dag niet helemaal. Hij is na een paar nummers al zijn stem kwijt en probeert dit op te lossen door zijn zinnen hard aan te zetten maar het einde een beetje te mompelen. Muzikaal is het geheel aardig sterk en solide, en het geluid is zoals te verwachten bij de hoofdact goed. De sound van de band komt goed overeen met die op de plaat, mede met behulp van de samplepad die op de achtergrond meeloopt en de fades van de zang- en gitaarlijnen verzorgt. Het is merkwaardig dat de zaal behoorlijk leeg loopt gedurende de act, maar het is dan ook al iets later en velen moeten al hun laatste trein halen. De band sluit af met ‘Forgive And Forget’, en komt daarna al snel terug voor een encore. ‘Relentless Chaos’ sluit de avond episch af.
