( Album – EMI ) De vier heren van Coldplay hebben ambitie, dat kan je ze nageven. Op eigen houtje de grootste band van deze aardkloot worden, dat lijkt ze wel wat. Maar je kan ook té veel willen, zelfs als je vorige plaat goed ontvangen werd. In de aanloop naar het nieuwste album overspoelde de band eenieder met allerlei verhalen. Maar hoe ‘groots’ is Mylo Xyloto nou eigenlijk?
De plaat begint hoopvol, met het opgewekte ‘Hurts Like Heaven’. Bij ‘Paradise’ gaat het echter al mis: de grootse aanpak weet het flinterdunne idee niet te verbergen. Ondanks de aankleding (strijkers, een flinke bas en dreunend percussiewerk) is het nummer behoorlijk stuurloos en dankzij het meezinggehalte van het refrein en het klapmoment hierna lijkt het puur te zijn gemaakt voor liveshows.
Er zit geen echte lijn in de plaat, daarvoor wíl de band simpelweg te veel. De sound is niet per se groots, het is vooral grotesk. En dat is inderdaad geen compliment. Het geheel is pretentieus, want Coldplay wil een echte stadionband zijn, maar dat maakt het op dit album niet helemaal waar. Het rockende ‘Major Minus’, het gejaagde ‘Don’t Let It Break Your Heart’ en het catchy ‘Charlie Brown’ zullen zich best redden bij een stadionshow, maar dan hebben we het ook wel gehad.
Rihanna-samenwerking ‘Princess of China’ is niet alleen behoorlijk misplaatst, het is ook nog eens een heel lelijk nummer. Leuk hoor, die synthesizer probeerseltjes, maar dit nummer is een verschrikking. Ook het depressieve ‘Up In Flames’ is ontzettend tenenkrommend: het is traag, sfeerloos en ook nog eens een nummer wat zich niet staande zou houden in een stadion. Afsluiter ‘Up With The Birds’ is voorbij voor je er erg in hebt en laat je vooral verbouwereerd achter. Omdat de band niet avontuurlijk genoeg is om zich volledig in het experiment te storten is Mylo Xyloto is voorspelbare, maar vooral klinische opvolger van Viva La Vida geworden.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.