(Album – Queen Of Moods) Jarenlang was ze het gezicht en de stem van Hooverphonic. Maar drie jaar geleden verliet Geike Arnaert deze vertrouwde omgeving voor een solocarrière. Hooverphonic vond een nieuwe zangeres in Noémie Wolfs en bracht een jaar geleden het eerste album zonder Arnaert uit. Opvallend genoeg werd dat het meest succesvolle album van Hooverphonic tot nu toe. En nu brengt ze dan zelf haar debuutplaat For The Beauty Of Confusion uit, gewoon als Geike.
Hooverphonic is de laatste jaren met een ander geluid gekomen. De zwaarmoedige, voornamelijk trip-hop nummers, in de sfeer van Portishead en Massive Attack, hebben plaats gemaakt voor wat meer pop/rock nummers. Misschien is dit de reden voor de breuk geweest, want Geike blijft dichter bij het oude Hooverphonic geluid. Het is dan ook onmogelijk om het niet met elkaar te vergelijken. Ze geeft er wel een eigen draai aan. De nummers zijn minder zwaarmoedig en hebben soms een meer “poppy” geluid. Ook haar wat geknepen en sterke, bij vlagen imponerende stem lijkt soms lichter te klinken. De variatie in nummers geeft haar de mogelijkheid om te laten zien waartoe ze allemaal in staat is.
De indrukwekkende album opener ‘In Gold’ is nog wel een typisch trip-hop nummer, maar bij het liedje daarna, ‘Icy’, horen we al een andere Geike. Het is een aangenaam popliedje, wat soms doet denken aan Tori Amos. Het mooie ‘107 Windows’ zou inderdaad ook zo van de hand van Amos kunnen zijn. Halverwege vinden we ‘Smile’, een prachtig slepend nummer, wat één van de hoogtepunten vormt. Verder staan er vooral naar het einde toe, wat tragere nummers op, die niet allemaal even geweldig zijn. De plaat verliest daar toch wat aan spanning en zakt een beetje in. De matige rocker ‘This Page’, is ook niet de afsluiter die de plaat verdient.
Het is wel duidelijk dat Geike de tijd heeft genomen voor dit album. De productie is verzorgd en er is veel aandacht aan de uitwerking en arrangementen besteed. Ze laat nog maar weer eens horen wat voor geweldige zangeres ze is. Over het geheel genomen is het een prima debuut, al is er genoeg ruimte voor verbetering. Het was misschien even schrikken toen ze in 2008 haar vertrek aankondigde. Maar de Hooverphonic fans, die de nieuwe richting maar niets vinden, herkennen wellicht weer wat terug van hun oude liefde in For The Beauty Of Confusion.
Je kunt geen reactie achterlaten.