Wie kent Sarin Sunday, SYSTM en Airliner? Niemand? Geeft ook niets: Seth Haley, de man achter deze alter ego’s, is momenteel als Com Truise aan het touren. Haley brengt onder deze naam retro klinkende synth-wave aan de man. Met Galactic Melt als enige full lenght is het ook niet verwonderlijk dat de tour dezelfde naam draagt. De eerste Nederlandse show was onlangs in de bovenzaal van de Amsterdamse Paradiso.
‘Elektronica-kunstenaar’ Marius mag de avond openen, maar als hij tegen de klok van tienen achter z’n MacBook kruipt, is de zaal nog angstig leeg. De dansbare electro is doorspekt met samples en zware baslijnen, echter zijn er weinig mensen die een dansje wagen. De aanpak lijkt te voorzichtig, te berekenend zo u wilt. Er is niets mis met de sound, maar het had wat rauwer, wat smeriger en vooral wat meer recht voor z’n raap gebracht worden. Op deze manier is er voor het publiek nog te veel ruimte om gezellig bij te kletsen.
Galactic Melt, de debuutplaat van Com Truise, werd wellicht wat magertjes ontvangen op ROAR E-zine, maar we zijn zeer benieuwd naar de livesound. Waar Haley het op plaat in z’n eentje doet, krijgt de beste man live de ondersteuning van een drummer. De percussie geeft een logische livefeel aan de show, maar zorgt voor nog iets anders. Het drumgeluid staat namelijk nét iets te hard afgesteld, waardoor het de overhand krijgt. Hierdoor heb je vooral in de beginfase van de set het gevoel dat de show enkel uit livedrums bestaat, aangevuld met wat verdwaalde elektronica samples.
Naarmate de set vordert wordt het geluid beter afgesteld, waardoor de elektronica en percussie meer en meer hand in hand met elkaar gaan. Het publiek lijkt ook losser te gaan: meer mensen dansen en men danst uitbundiger. De debuutplaat werd nostalgisch genoemd, vanwege de jaren 80 sci-fi-sound, maar retro is ook een prima omschrijving. Haley mengt als Com Truise namelijk die ouderwetse sound met nieuwerwetse technieken tot een eigen sound, maar doet dit niet zonder vergelijkingen te trekken met jaren 80 films. Live klinkt het geheel zowel rommeliger als warmer en is het bij vlagen lastig om écht op te dansen.
Toch gaat menigeen los op de muziek, maar pakweg de helft van het toegestroomde publiek staat een beetje onwennig en vooral besluiteloos in de zaal. “Hoe zal ik nu eens dansen?” is ongetwijfeld een van de vele gedachtes die opdoemen in de bovenkamers van de toeschouwers. Het tafereel op het podium is ook niet aantrekkelijk om naar te kijken: de percussionist speelt traag en kijkt bij vlagen emotieloos uit z’n ogen, terwijl er weinig beweging in Haley zit. Het grootste probleem in de muziek van Com Truise is het gebrek aan een climax. Er zit weinig suspense in de set en de muziek lijkt ietwat doelloos voort te kabbelen. Hierdoor lijkt de show meer op een degelijke openingsact voor een grotere act, dan op een échte headline-show. En dat is jammer.
Je kunt geen reactie achterlaten.