Woensdag trapte het festival af met kunstenaar Bob Lens en Boderkids op donderdag was daar het magistrale optreden van Smith & Burrows. Vanavond de eerste echte festivaldag. Ook dit jaar schotelt de organisatie de festival bezoeker een geweldige line-up voor. Het is genieten in de Haagse binnenstad op een wederom uitverkochte editie van Crossing Border.
Laura Marling
Terwijl Laura Marling de sterren van de hemel speelt in de grote zaal van de Schouwburg staat in het Nationale Toneel gebouw Stevie Jackson. Deze Schotse muzikant kennen we beter als onderdeel van de band Belle & Sebastian. Dat dit laatste in het programma vermeldt staat is waarschijnlijk maar goed ook, want bij aanvang dreigt Jackson op te moeten treden voor een handjevol mensen. De zanger, die net zo goed stand-up comedian had kunnen worden, grapt zich door zijn set heen. Van een Elton John impressie, want alleen dan kan hij zingen en pianospelen tegelijk, tot hilarische inleidingen, “This song is called Richie Now about my best friend in high school, everyone should have a best friend in high school!”. .Stevie Jackson heeft vanavond de lachers op zijn hand. Hoewel het vooral tekstueel veel van het zelfde is, ‘jongen vind meisje leuk, meisje jongen niet’ komen er een paar prachtige liedjes voorbij. Stevie Jackson is niet briljant wel uiterst vermakelijk.
Stevie Jackson
Het Britse duo Trevor Moss & Hannah-Lou bracht afgelopen jaar hun tweede album Quality First, Last & Forever uit. Het echtpaar zegt een voorliefde te hebben voor oude gebouwen, dat ze in de Union staan met al haar pracht en praal moet ze dan ook goed doen. De muziek van het duo is uiterst breekbaar, twee gitaren soms een mondharmonica en hun stemmen. De falset stem van Trevor gaat wonderschoon samen met de warme stem van Hannah. Deze uiterst minimale muzikale setting zorgt er wel voor dat veel van de nummers op elkaar gaan lijken. Wellicht is dit ook de reden voor een constante aan -en vooral ook afvoer van bezoekers. Helemaal terecht is dit niet want de feeërieke liedjes van het duo zorgen voor een dromerige sfeer en transporteren je, als je ze daarvoor de kans geeft, naar een wereld buiten de realiteit.
Trevor Moss & Hannah-Lou
Het is moeilijk kiezen rond de klok van 21:00 uur. Word het Other Lives, Lanterns On The Lake, Frank Turner & The Sleeping Souls of toch Heather Nova? Laatst genoemde staat in de grote zaal van de Schouwburg, naar eigen zeggen “a beautiful venue”. Eind vorig jaar nog maakte de Britse zangeres een theater tour door ons land onder de noemer “a special acoustic evening’ vanavond staat ze met band en elektrische gitaar op het podium. Naast het laatste album 300 Days At Sea welke afgelopen jaar uitkwam heeft Nova een indrukwekkend oeuvre om uit te kiezen. Vanavond een mengelmoes hieruit, zo komen ondermeer oudere nummers als ‘Heart and Shoulder’, ‘Island’ en ‘Winterblue’ aan bod. Verder uiteraard veel aandacht voor haar laatste werk welke meer geënt is op haar jaren 90 platen dan voorgaande albums. Heather Nova heeft nog altijd die fenomenale stem en ook vanavond draagt ze haar liedjes met een loep zuivere stem voor. Maar hoe mooi ook, het optreden grijpt je nergens naar de strot en afgezien van wat jeugdsentiment houd weinig anders ons in de zaal.
Heather Nova
Inmiddels staan de mensen buiten voor het NT-gebouw in de rij voor dEUS. Dit zorgt bij St. Vincent in de Buchanan voor een half lege zaal. Pas als de deuren opnieuw opengaan om het wachtende publiek binnen te laten, stromen er meer concertgangers de Waterloo binnen. En terecht, eerder al tipten we St. Vincent voor dit festival en wat blijkt de Amerikaanse lost de belofte moeiteloos in. Met een wat moeizame start weet deze dame gaande weg haar concert het publiek voor zich te winnen. De subtiliteiten in de muziek die St. Vincent zo geweldig maken gaan live absoluut niet verloren. Goed gespeelde keyboardpartijen, achtergrondzang en vooral een sublieme timing van zangeres Annie Clark maken dit optreden tot een bijzonder geslaagde ervaring.
St. Vincent
Bij dEUS staan de mensen inmiddels als haringen in een ton, het is het type druk waarvan je bij binnenkomst denkt “en nu, waarheen?”. Tom Barman als doorgewinterde frontman wind het publiek zonder enkele moeite om zijn vinger en vanaf de eerste tonen van ‘Final Blast’ is het feest in de Buchanan. De Vlaamingen hebben altijd garant gestaan voor energieke shows en vanavond is dat niet minder. Wie voor het dEUS van voor het album Pocket Revolution komt, komt er bekaaid vanaf vanavond. De heren spelen vooral nieuw werk, of dit een slimme zet is op een festival vraag je je af maar Tom Barman is er nooit het type naar geweest om ook maar met iets of iemand rekening te houden dan met zichzelf. Ook vanavond vaart dEUS daarom zijn eigen koers. Het nieuwe werk klinkt gestructureerd en melodieus een heel verschil met de eerste paar platen. Deze ommezwaai wordt onderstreept wanneer oude nummers als ‘Instant Street’, ‘Magdelana’ en Sister Dew voorbij komen. Deze halen de vaart wat uit het optreden en lijken niet meer te passen bij de huidige bezetting. Hierom is vooral het eerste gedeelte van de set erg sterk en zwakt het later wat af. Dit alles neemt niet weg dat de bezoeker in de Bachanan en uitstekende avond met onze zuiderburen beleven.
Gavin Friday
De Ierse avant-gardist Gavin Friday is de laatste jaren niet bepaald productief te noemen. Zijn laatste album Catholic, welke dit jaar uitkwam, is zijn vijfde solo album sinds het uitkomen van het debuut album Each Man Kills the Thing He Loves in 1989. Friday heeft een rijke muzikale geschiedenis maar zijn muziek vergt wel enige aandacht en is wellicht meer besteed aan de fijnproever dan het gemiddelde festival publiek. De zanger is nogal theatraal zijn muziek gaat gepaard met grote gebaren, gezwiep van armen of knielend aan de rand van het podium. Hier moet je als bezoeker tegen kunnen. Als Friday het nummer ‘Angel’ inzet (inclusief gigantische discobal) zie je bij een hoop mensen het kwartje vallen, “Ah hij die van de Romeo & Julia soundtrack.” Het optreden wordt verder geplaagd door technische mankementen en gepiep van de microfoon wat de zanger niet ten goede komt. Uiteindelijk weet Friday zijn fans tevreden te stellen en de gemiddelde festival bezoeker kan weer een icoon van het lijstje schrappen. Want hoewel het vanavond soms aanvoelt alsof je naar een showmaster aan het kijken bent, heeft het optreden toch iets bijzonders.
Je kunt geen reactie achterlaten.