Vanavond sluiten de twee Britse bands We Are The Ocean en The Blackout hun Europese tour af in de Bossche zaal W2. Beide acts brachten dit jaar wisselend ontvangen albums uit, maar zagen hun fanbase in Nederland enorm groeien. Het is aan We Are The Ocean (WATO) om de avond rond 20.00 uur te openen.
Dat doen ze explosief. In tegenstelling tot hun vorige tour, wordt het fantastische ‘Trouble is Temporary, Time is Tonic’ direct als opener ingezet. Zanger Dan Brown noemde het al eerder zijn favoriete nummer van het dit jaar uitgebrachte Go Now And Live. Op deze tweede plaat schurkt WATO richting de ’3FM rockbands’, in plaats van het post-hardcore geluid dat ze eerder lieten horen. Maar onder meer op ROARezine werd deze ontwikkeling met gejuich ontvangen. Het is de derde Nederlandse show ooit voor de Engelsmannen en voor het eerst staat iedereen direct te springen. Met name de nieuwere tracks worden bovendien luidkeels meegezongen. Het vele touren heeft zijn vruchten afgeworpen. WATO klonk nog nooit zo strak. Gitarist Liam Cromby, die de cleane vocalen voor zijn rekening neemt, en Brown zijn beiden prima bij stem. Later op de avond horen we bovendien dat ook leadgitarist Alfie Scully een eind weg kan screamen, wat een weelde. ‘Confessions’ is zoals verwacht het breekbare middelpunt van de set. Om daarna nog een keer echt los te gaan met single ‘The Waiting Room’. Het enthousiasme vanuit de zaal is vanavond dubbel en dwars verdient.
We Are The Ocean
Welshmen The Blackout waren al eerder op tour met hun voorgangers en besloten hen nogmaals een stuk Europa te gunnen. In Engeland staat het zestal eigenlijk alleen nog maar voor zalen zo groot als de HMH, hier is zelfs de W2 nog niet helemaal uitverkocht. Enkele maanden geleden werd Hope uitgebracht, geheel betaald vanuit giften van fans. Vanavond zijn er veel speciale armbandjes van degenen die de band hebben gesteund te spotten. De nadruk ligt nu dan ook op dit nieuwste werkje. Iedereen heeft immers de tijd gehad om te wennen aan het meer gepolijste geluid. Voor dat de band begint plaatst Sean Smith zijn microfoonstandaard midden in het publiek en na het vlammende startschot rent hij direct de halve zaal door. Openen met twee nieuwe nummers is dapper, maar andermaal gaat het helemaal los in de W2. En degenen die niet staan te springen, staan veelal met een grote grijns te kijken naar dit schouwspel.
Vanaf vierde track ‘It’s High Tide Baby’, afkomstig van debuut We Are The Dynamite, is er dan echt geen houden meer aan. De band heeft het zichtbaar naar zijn zin. De gebruikelijke flauwe grappen over vagina’s worden achterwege gelaten en Smith richt zich nu vooral op het publiek. Zijn speech bij het laatste titelnummer ‘Hope’ is indrukwekkend te noemen. Natuurlijk, iedereen heeft wel eens gehoord dat elke droom te bereiken is, maar uit de reactie van de harde kern fans vooraan blijkt andermaal hoe belangrijk dit voor hen is. Een volbloed emo-band die je vertelt en door hun eigen carrière laten zien dat als zelfs zes “fat ugly men” uit Wales het kunnen maken, jij dat ook kan.
Maar al het gepraat leidt geenszins af van waar het vanavond echt om gaat: de muziek. The Blackout heeft naast veel fans, vooral enorm veel haters. Vanavond worden die allemaal de mond gesnoerd. De band doet Nederland elk jaar wel een paar keer aan, maar waren nog nooit zo sterk. Hier staat een rockband van formaat te spelen. Die ook nog de tijd vindt om stukjes Gwen Stefani en N.E.R.D. door hun muziek te mengen én een boodschap over te brengen. The Blackout is de kleine zalen ondertussen volledig ontgroeid.
The Blackout
Je kunt geen reactie achterlaten.