Nog geen week na een succesvolle editie van het multidisciplinaire Crossing Border festival in Den Haag is het aan het Utrechtse Le Guess Who? om een andere binnenstad over te nemen. Op de verschillende festivallocaties zijn grote, verlichte vraagtekens verschenen en de ramen van Tivoli Oudegracht zelf lichten blauw, rood, groen en paars op. Bezoekers die zich gewapend met programma, routekaartje en fiets van de ene naar de andere locatie haasten om maar niets te hoeven missen, moeten dan ook hun best doen om echt te verdwalen. Gelukkig maar, want er is weer veel moois te zien. Op zoek naar vernieuwende acts die de grenzen van hun genres durven op te zoeken (en overschrijden), zijn er weer een aantal mooie acts geboekt. Een groot deel daarvan zal normaalgesproken niet vaak in Nederland te zien zijn. Tijd om op ontdekkingstocht te gaan dus!
Terwijl Braids het festival in Ekko mag openen, staat Nisennenmondai in Tivoli. Deze drie Japanse dames maken sterk ritmisch gedreven, instrumentale krautrock op (bas)gitaar, drums en een heel klein Casio-keyboardje. Laag na laag wordt aangebracht, waarbij de stoïcijnse bassiste vooral in het begin van de set soms een heel nummer lang letterlijk één snaar en één akkoord gebruikt. Strak in de maat is het echter wel. Dat geldt ook zeker voor de prestaties van de drumster, die tevens de meest energieke component van het trio vormt. Gebogen over haar drumstel lijkt ze compleet vertrokken naar een andere dimensie, het ene na het andere drumsalvo met militaire precisie de zaal inslingerend. Als de versnelling op het einde niet helemaal vlekkeloos verloopt wordt dat haar dan ook graag vergeven. De muziek van het trio is tegen die tijd ontaard in een hectisch geheel van gelaagde ritmes, repetitieve korte gitaarriffjes, en een Casio-bliepje of wat. Smaakt naar meer en de gitariste veraadt in haar afsluitende praatje dat dat ook gaat gebeuren. Morgen geven ze in Tivoli de Helling invulling aan de ‘??’ in het blokkenschema. Fijn ook dat ze nog even het woord tot ons richten, moeizaam als dat gaat in gebroken Engels met een heel dik Japans accent. Hebben ze ons dus toch gezien. Dankjewel voor het luisteren, arigato en of we ook even wat merchandise willen kopen, hartelijk dank. Schattig.
Toch maar even heel snel een uitstapje naar Ekko maken dan, waar Nurses intussen aan hun optreden begonnen is. De Subbacultcha!-publiciteitsmachine blijkt zijn werk goed gedaan te hebben, want het zaaltje barst bijna uit zijn voegen met ingezetenen van hip binnen- en buitenland. Wat te horen is, is vrij aardig, maar niet vreselijk spannend. De licht psychedelische poppy rock blijft allemaal een beetje op de vlakte. Live blijkt Aaron Chapman’s stem in de vollere zanglijnen af en toe ineens te doen denken aan Suede’s Brett Anderson. Grappig, maar niet genoeg om de gang terug naar de Oudegracht te voorkomen.
Hier begint Endless Boogie namelijk net aan een jam-set die hoogstwaarschijnlijk niet geëvenaard gaat worden de aankomende paar dagen. Te zien is een bonte verzameling oudere rockers, eentje zelfs voorzien van (zo te zien dan wel weer frisgewassen) lang haar, houthakkersblouseje, en beginnend buikje. Hij bazelt iets over dat ze op hun derde bananen probeerden te roken, ‘but that just made them slip up’ en dat we allemaal welkom zijn om bij hem thuis te komen ‘smoken’. Geen bananen, denken we dan. Het publiek lijkt voornamelijk ‘eh, wat?’ te denken, dus het is maar goed dat de band beter blijkt te zijn in het maken van muziek dan in het houden van informatieve praatjes. De klassieke bluesrock met een psychedelisch sausje van repetitieve gitaarriffjes en zwaar gefilterde, onbegrijpelijke vocalen slaat redelijk aan. Deze mannen nemen zichzelf niet zo serieus, maar zijn hier om lekker te jammen. Hun naam wordt eer aan gedaan: ellenlange nummers zonder duidelijke structuur volgen. En dan doet Stephen Malkmus toch gewoon even mee? Of dan komt Matt Sweeney toch gewoon even lekker een nummer zingen? Op het podium volgen de onbeholpen dansjes en duidelijk genietende gezichten al snel.
Snel naar oefenstudio en concertzaal dB’s, waar de Utrechtse belofte April op de planken staat. Een drumcomputer die een mars-ritme produceert, een mannelijk en vrouwelijk bandlid, gitaren; check. Opener ‘Marching Song’ doet sterk denken aan The Kills, terwijl ‘Always a Good Night’ duidelijk beïnvloed is door The xx; nooit een slecht ding. Wel slecht is, zoals helaas praktisch altijd, het erbarmelijke geluid in het zaaltje. De op EP April nog zo lekker jengelende gitaren klinken daarom vanavond eerder als een doffe brij geluid. De vocalen die op de EP strak en passend ‘streng’ naar voren komen verdrinken hier een beetje in. Het helpt ook niet dat zanger Jorn Mathijssen, misschien mede door de technische problemen, klinkt alsof hij continu eigenlijk onder zijn bereik zingt. Jammer, want dit is een band met veel potentie, die aardig aan de weg timmert. Hopelijk zien we ze de volgende keer daarom terug in een setting waarin het geluid net zo tot in de puntjes verzorgd is als de styling van de band.
Haasten is het vervolgens naar Stephen Malkmus & The Jicks met onder andere, de naam zegt het al, Stephen Malkmus, de indie-held die bekend werd met Pavement. Anno 2011 speelt hij met zijn band The Jicks zijn indie pop liedjes op het oog zo even uit de losse pols. Helaas betekent dit ook dat lang niet alles even goed uit de verf komt. Waar Endless Boogie eerder deze avond nog tijden kon jammen zonder dat het echt ontspoorde, willen de jams van Malkmus & band nog wel eens verzanden in veel te lang uitgesponnen, bijna inspiratieloze herriesessies die nergens heen gaan. Jammer, want de subtiele gitaarlijntjes die deze inluiden zijn uitmuntend en de band schittert wanneer deze inderdaad ‘liedjes’ aan het spelen is. Vooral single ‘Tiger’ van laatste album Mirror Traffic wordt dan ook enthousiast onthaald, waarschijnlijk mede doordat deze ook al opgenomen werd in de Le Guess Who? speellijsten van Tivoli zelf. Dat Stephen demonstratief links op het podium staat, in plaats van centraal in het midden van de aandacht en dat hij terugkomt voor een toegift wanneer het publiek daar om vraagt, siert hem. Echt spannend blijft het echter helaas, wederom, niet.
Tijd voor wat leven in de brouwerij, zo net na middernacht. Het is tijd voor een portie hiphop in Tivoli de Helling. In het geval van Shabazz Palaces wordt dit op lovend ontvangen album Black Up gecombineerd met spookachtige koortjes, jazzy samples, geloopte ruispatroontjes en hele, hele diepe bassen. Tel daar teksten bij op die ook daadwerkelijk ergens over gaan en het is niet verwonderlijk dat deze creaties over het algemeen als interessant bestempeld worden. Jammer alleen dat van het gros van deze samples en van de diepe bas bedroevend weinig overeind blijft tijdens deze set. Hartstikke leuk dus, dat die Palazeer Lazaro al zwetend in zijn warme rode jas dikke beats probeert te toveren en met effecten goochelt, terwijl muzikale partner in crime Ishmael Butler de boel inkleurt met zijn percussie. Ook heel vermakelijk is dat er hele handchoreografietjes ingestudeerd zijn. Het kan echter allemaal niet voorkomen dat de set dodelijk saai wordt en de zaal steeds leger loopt, omdat het in het café toch makkelijker bijpraten is.
Het is dan aan Com Truise, Pursuit Grooves, en Free the Robots om de avond af te sluiten. Voor ROAR is het na een tijdje zwaar op synths leunende electro, inclusief drummer op het podium, tijd om al met al dik tevreden huiswaarts te keren. Morgen is er weer een dag.
Je kunt geen reactie achterlaten.