Nobody Beats The Drum – Currents

(Album – Basserk) Nobody Beats The Drum is een van de meest spraakmakende electrobands uit eigen land. Ze maken niet alleen harde en smerige electro, maar ondersteunen deze door ingenieuze visuals die Rogier van der Zwaag in elkaar zet. Op het nieuwste album Currents is deze creativiteit dan ook direct te zien op de albumhoes. Nobody Beats the Drum is voor dit album geïnspireerd door Nikola Tesla, de uitvinder van de wisselstroom. Tesla demonstreerde zijn uitvindingen aan het publiek, als ware het kunst was. En dat is in feite ook wat NBTD doet door de muziek te ondersteunen door visuals. Met Currents laat NBTD zien dat ze nog steeds een belangrijk onderdeel zijn van de Nederlandse dance-wereld.

Albumopener ‘Poisson Vert’ vervolgt de weg die NBTD is ingeslagen met hun eerste album Beats Work. De muziek is opgebouwd uit lagen die over elkaar heen vallen en in elkaar overvloeien. De beats waarmee de spanning wordt opgebouwd zijn vuil, ruig en hard. Het nummer is al voorzien van een mysterieuze videoclip, die gezien voor de volledigheid van deze band ook de moeite waard is om even te bekijken.

Currents lijkt op het eerste gezicht een rustiger album dan Beats Work. De band focust zich meer op de eenheid van de muziek dan op het zo hard en snel mogelijk knallen. De nummers worden langzamer tot een hoogtepunt gebracht, waardoor de subtiele geluidsspelingen meer tot hun recht komen. Daarnaast maakt NBTD gebruikt van verschillende gastvocalen, zoals een old-school rap-geluid in ‘Nine Doors’ en samenzang van een aantal dames in ‘Girls Suck’. Dit laatste nummer is waarschijnlijk meteen het meest pakkende nummer voor het grote publiek. Het is spannend, dirty en opwindend, wat in feite ook een samenvatting is voor het gehele album. Voor de band zelf is ‘Blood On My Hands’ misschien het meest vernieuwend, aangezien de zang hier in de intro een grote rol speelt. Maar zoals we NBTD kennen, mondt dit ook uit in een pompend techno/dance nummer.

Met Currents laat NBTD – heel cliché – zien te zijn gegroeid. De lagen en de beats worden zorgvuldig gekozen en over elkaar heen gelegd, zodat een climax langzaam wordt opgebouwd. Dit heeft geleidt tot een rustiger album, waarin de verschillende elementen beter tot hun recht komen, maar het mist wel een zekere ontlading dat hun eerdere werk wel kent. Voor de liveshow heeft de band de ‘TeleNovem Automaton’ in elkaar gezet, dat er met negen schermen voor moet zorgen dat beeld en geluid samenkomen. Misschien is dit net wat de muziek nodig heeft om volledig tot zijn recht te komen. Gezien de goede live-reputatie van deze band en de indrukwekkende visuals, is het geen verkeerd idee om ze een keer op te zoeken tijdens hun tour.