De Staat maakte in 2009 een vliegende start met hun debuut album Wait for Evolution. De Nijmeegse band wist verschillende stijlen en invloeden te verweven tot één geheel en hiermee een totaal eigen geluid te creëren. Naast ons eigen clubcircuit deden de mannen een geslaagde gooi naar een internationale carrière. Afgelopen jaar kwam het tweede album Machinery uit, een album waarop de Nijmegenaren een voller en rauwer geluid ten gehore brengen.
De Clubtour van de mannen is intussen in volle gang en vanavond staat de band in een zeer goed gevulde grote zaal van Het Paard. De machine op de voorkant van het album staat prominent in het midden van het podium, drummer Tim van Delft zit wat verstopt aan de zijkant. De opening met ‘Serial Killer’, ‘Psycho Disco’ en ‘Leader’ is erg sterk en duidelijk is dat De Staat een band is om live te zien. Waar de nummers op plaat misschien net iets te goed geproduceerd zijn of te veel in het gareel lopen, klinkt het op het podium allemaal wat ruwer en wat vuiger.
Het opvallend diverse publiek, van de gemiddelde puber tot de serieuze Oor lezer, zingt de volledige tekst van ‘Wait For Evolution’ zonder enkel probleem mee. Maar ook nummers als ‘Old Macdonald Don’t Have No Farm No More’ en ‘Sweatshop’, welke van het laatste album afkomstig zijn, kunnen op enthousiast bijval van de concertgangers rekenen. De naderende tijd van het jaar moet de band bewogen hebben cover ‘Let It Snow’ in te studeren. Multi-instrumentalist Rocco Hueting neemt de vocalen over van frontman Torre Florim op een, je kunt het niet anders noemen, bijzondere uitvoering van de kerst klassieker.
Voor ‘Back To The Grind’ wordt de machine op het podium in werking gezet. Als een Frankenstein staat Van Delft voor zijn monster, wat sputterend in beweging komt. Het ritme heeft iets weg van Sam Cooks ‘Chain Gang’ alleen mond het bij De Staat uit in gitaargeweld. Afsluiter is het ijzersterke ‘Ah, I See’ welke op 3FM veelvuldig in de avonduren te beluisteren is geweest (inclusief fanatiek meetoeterende vrachtwagen chauffeurs). Degene die de claxon in dit nummer geïntroduceerd heeft verdient een staande ovatie, de gitaarriff, de bass en de vocalen: dit is De Staat in volle glorie.
De Staat is meer dan de som der delen, de opbouw van nummers is onorthodox er wordt gebruik gemaakt van samples, handgeklap; alle geluiden zijn als kleine radertjes in een, hoe toepasselijk, machine. Van het openingssalvo van ‘Serial Killer’ tot de laatste noten van ‘Ah, I See’ raast De Staat in volle vaart door hun optreden zonder ook maar ergens de teugels te laten vieren. Onze zuiderburen hebben Triggerfinger maar wij hebben De Staat. Wat een energie en wat een optreden!
Je kunt geen reactie achterlaten.