(Entertainment One) Een wat dikke man die zijn leven vult door een beetje te drinken, sigaren te roken, en af en toe wat groffe opmerkingen te spuien. Is dat interessant genoeg voor een verhaal? De Canadese schrijver Mordecai Richler dacht van wel en schreef er in 1997 de roman Barney’s Version over. Hij kreeg gelijk: het werd een bestseller en een verfilming kon uiteindelijk ook niet uitblijven. Vorig jaar greep regisseur Richard J. Lewis zijn kans en verfilmde de roman.
Barney’s Version is een verhaal over het roerige leven van een Joodse TV producer, Barney Panofsky (Paul Giamatti). Met drie mislukte huwelijken en een verdenking van moord op zijn beste vriend heeft hij op zijn oude dag aardig wat om op terug te blikken. Zittend aan de bar van zijn stamkroeg haalt hij herinneringen op.
Beginnend als een komedie die op het flauwe af is, ontwikkelt Barney’s Version zich subtiel tot een ontroerend drama. De karakters lijken in het begin allemaal door lust en alcohol te worden gedreven. Grappen zijn steeds weer onder de maat en joodse persiflages volgen elkaar op. Hoe verder het verhaal zich echter ontplooit, hoe serieuzer het wordt. Aan het eind van de ruim twee uur durende film heeft het lachen plaats gemaakt voor een traan hier en daar.
De film schittert vooral door de acteurs. Dustin Hoffman, Rosamund Pike en Bruce Greenwood maken de clichérijke verhaallijn realistisch, maar de ster van de film is duidelijk Paul Giamatti. Van A tot Z is hij overtuigend als de drukke Barney. Hij is enerzijds een lul, anderzijds een man om van te houden. Je ziet hem fouten maken, maar je kunt hem ook begrijpen. ‘Stop met de alcohol, stop met de sigaren, je kan zoveel beter leven’, denk je al na de eerste paar minuten. Interessant is ook de grote tijdsperiode die de film beslaat. Je ziet Barney als blowende jongen, maar ook als demente oude man. Dit wringt echter geen moment: Giamatti zet heel overtuigend het verouderingsproces neer.
Veel van de scènes in Barney’s Version volgen elkaar voorspelbaar op. De rode lijn van het verhaal blijft zo misschien zelfs wel een beetje té helder. Giamatti en ook Hoffman als zijn vader zijn echter zo overtuigend in hun rol, dat je je toch helemaal in de film kan verliezen. Het is simpelweg lachen en huilen met Barney. De Golden Globe voor Giamatti is dan ook meer dan verdiend.
[starreview tpl=16 style='plain']
(tekst: Liselotte Roodbol)
Je kunt geen reactie achterlaten.