Het is duidelijk dat er iets groots staat te gebeuren in het gebouw van Tivoli aan de Oudegracht. Dat is te zien aan de rij wachtenden, de stroom mensen die duidelijk richting deze zaal gaat, en de licht elektrische spanning die in de lucht hangt. Vanavond is het namelijk aan één van de meest baanbrekende acts van de jaren ’80 om te bewijzen dat ze nog altijd relevant zijn. Ontstaan in de moederschoot van de postpunkbeweging bleken ze als snel één van de drijvende krachten bij het ontstaan van de new wave en gothic muziekstromingen. Al snel wisten ze een legendarische status op te bouwen. Of nou ja, ‘ze’: eigenlijk is het alleen zanger Andrew Eldritch die de harde kern van The Sisters of Mercy vormt, samen met zijn trouwe drumcomputer Doktor Avalanche. Vanavond is hij weer in Utrecht te zien, 27 jaar na zijn laatste optreden in deze zaal.
De band heeft in de loop van zijn bestaan al vele bezettingwisselingen ondergaan. De laatste paar jaar wordt Eldritch tijdens optredens bijgestaan door gitaristen Chris May en ‘jonge god’ Ben Christo. Geen slecht idee, zo blijkt, want de goedkeurende opmerkingen van de jongere dames in de zaal zijn niet van de lucht. In zijn strakke hemdje komt zijn gespierde torso inderdaad vrij aardig uit de verf. Door de overuren draaiende rookmachine, die vanavond nog meer rook mag produceren dan tijdens Panda Bear’s optreden op Le Guess Who, blijft het voor de mensen links in de zaal intussen echter een raadsel hoe die gitarist rechts er eigenlijk uitziet. En meneer Eldritch zelf? Die houdt zijn zonnebril zo lang mogelijk op en zijn zwarte blouseje zo hoog mogelijk dichtgeknoopt. Begrijpelijk, gezien het neon-gele exemplaar dat er later van onder tevoorschijn komt, maar toch.
Wel is, voordat de show begint, te zien dat maar liefst drie laptopjes klaar staan om op zijn minst de beats en backing vocals te produceren. Of er daar ook echt drie voor nodig zijn is natuurlijk de vraag, maar het staat wel chique. Lekker industrieel, met de steiger die er omheen is gebouwd. Bijzonder is ook, dat een band die sinds 1993 al niets nieuws meer uit heeft gebracht, zo’n zaal nog zo vol weet te krijgen. De sfeer is verder overigens, vooral vooraan, uitzonderlijke goed te noemen. De gloeiende, uitgelaten gezichten van de vele fans spreken boekdelen. Gezien de enthousiaste reacties van een deel van het publiek, de vele mosh pits vooraan en de half ontklede mannen die op de schouders van vrienden ingewikkelde hand-choreografieën uitvoeren, lijkt de band ook nog meer dan relevant voor zijn doelgroep.
Voor de mensen die het repertoire van de band niet helemaal kunnen dromen valt er echter minder te genieten. Naast de statische podiumpresentatie valt vooral het slechte geluid in negatieve zin op. Helaas is dit de laatste tijd vaker een probleem in deze zaal, maar vanavond blijkt het wel erg dramatisch. De toch al niet al te prominent aanwezige vocalen verdrinken daarom vaak in de instrumentatie, waardoor het geluid soms behoorlijk vlak overkomt. Het hele concert lang is er moeilijk te verstaan wat de zanger nu eigenlijk zingt, tenzij geluisterd wordt naar de fans die alles woord voor woord mee kunnen zingen. Als het geluid op bepaalde speakers halverwege de show ook nog eens uitvalt gaat Eldritch in eerste instantie gewoon door met zingen alsof er niets aan de hand is. Voor sommigen zal dit blijk geven van een stukje professionaliteit, terwijl dit voor anderen ergens anders op zal duiden. Hoe het ook zij, de band heeft goed begrepen dat rondjes geven altijd een goed idee is. Net voordat het optreden hervat wordt worden er dan ook wat biertjes uitgedeeld aan de voorste rijen publiek.
Ondanks alles is voor degenen die echt dichtbij staan echter bij tijd en wijle goed te zien dat de band er zin in heeft en zich meer lijkt te geven dan gewoonlijk, iets waar een klein en gemoedelijk podium als Tivoli en een volle zaal met fans wellicht voor een groot deel mee te maken hebben. Naast alle rauwe muzikale bombast die veelal overheerst vinden we in de vorm van het akoestisch gespeelde ‘I Was Wrong’ een verdwaalde parel, die zorgt voor een welkome afwisseling in de setlist. Hier is duidelijk te horen hoe muzikaal The Sisters Of Mercy in feite nog steeds zijn. Helaas komt dit live niet altijd meer even duidelijk naar voren.
Dit blijkt dan ook zo’n concert waarbij het moeilijk is om conclusies te trekken. Waar we in de wandelgangen meer dan eens horen hoe fantastisch deze show was (volgens sommigen zelfs de beste die ze van deze band hebben mogen meemaken), horen we daar tussendoor ook geluiden over een ‘dure en goed bedoelde poging om de mensen nog maar weer eens te vermaken’. Men zegt wel eens: ‘Waar twijfel is, daar is ruimte voor verbetering’. Dit geldt ook voor The Sisters Of Mercy. Levende legendes of niet; nieuwe fans winnen is en blijft toch een voorwaarde voor het voortbestaan van een band. Al met al was het voor de fans een boeiende avond, maar de magie van weleer zal toch echt terug moeten keren op het podium als deze ‘zusters’ ook de muziekliefhebbers die geen fan zijn willen gaan bekoren.
Setlist:
- Crash and Burn
- Ribbons
- First and Last and Always
- Train / Det
- Alice
- Logic
- Marian
- Giving Ground
- No time to cry
- Arms
- Dominion / mother Russia
- Summer
- This Corrosion
- Neverland
- Flood II
- I was wrong
- Top nite out
- More
- Lucretia My Reflection
- Vision Thing
- Temple of Love
( Op vriendelijk verzoek van band en management zijn er van deze show geen foto’s gemaakt )
Je kunt geen reactie achterlaten.