(Album – V2 Records) Met een gezamenlijke achtergrond in film en animatie begonnen Sander Strick en Marc van den Boom uit Eindhoven aan het maken van een plaat. Wolfendale was geboren, vernoemd naar de Britse astronoom Arnold Wolfendale. In een oud Philips pand bouwden ze een studio om daar nummers te schrijven en op te nemen. Nadat ze getekend waren door V2 Benelux werd de plaat uiteindelijk afgemaakt door niemand minder dan Joe LaPorta die eerder samenwerkte met Foo Fighters en Vampire Weekend. Het resultaat is Foghorn, naar de eerste regel in de mysterieuze serie Twin Peaks uit de negentiger jaren van filmmaker David Lynch: “The lonesome foghorn blows”, uitgesproken door Pete Martell, een rol van acteur Jack Nance.
En zo komen we die cinema achtergrond van de twee muzikanten overal tegen. Want niet alleen de titel van de plaat, maar alles in hun muziek ademt filmische sferen. En deze filmwereld, die door hun geschapen wordt, is mysterieus en donker. Op een knappe manier geven ze daar door middel van hun muzikale landschapjes geduldig gestalte aan. Zoals ze zelf zeggen, “Muziek die de schemering opzoekt in plaats van het zonlicht”. En wat dat betreft is de titel doeltreffend gekozen. Het roept beelden op van mistige landschappen en schemerwerelden, een mystieke fantasiewereld met achter iedere boom een kleine verrassing. Zoals meesterfilmer Lynch het zelf niet beter had kunnen bedenken.
De muziek is uiterst gevarieerd, progrockachtige stukken worden afgewisseld met wat meer jazzy en naar folk neigende nummers. Het doet denken aan Pink Floyd, Radiohead en soms toch ook wel Motorpsycho. Maar altijd is de sfeer de verbindende factor in het album. De hoogtepunten zitten vooral in de eerste helft van de plaat. De dromerige gitaren in ‘Dr. Henry Kazoo’, het mooie ‘Red Sparrow’ dat overvloeit in het titelnummer ‘Foghorn’. En dan het prachtige ‘Ending Up’ met zijn mooie harmonieën. De geluidseffecten maken het plaatje compleet en versterken de sfeer nog veel meer.
Als een schip dat zich traag door de mist beweegt, trekt Foghorn gestaag aan je voorbij. Met gesloten ogen ontwaar je in de verte een misthoorn tussen het klotsen van het water. David Lynch zou er zo een film bij kunnen verzinnen. Iedere luisterbeurt levert nieuwe ontdekkingen op. Wolfendale is een waardige toevoeging aan de Nederlandse muziekcatalogus met internationale potentie. Zo zouden ze zo maar eens tot de eredivisie van onze nationale muziekwereld kunnen gaan behoren.
Je kunt geen reactie achterlaten.