Beth Hart komt zo dicht bij Janis Joplin als we vandaag de dag nog kunnen komen. Dit heeft te maken met haar hevig door blues geïnspireerde rock, wel-niet-wel-niet overwonnen verslavingen aan drank en drugs, maar bovenal met haar prachtige, doorleefde stem die vernietigend uit kan halen. Gelukkig is ze ook veel meer dan dat. Waar Joplin vooral graag heel rauw uit wilde halen, schept Hart er ook veel genoegen in om zachte klanken aan haar ruwe stemgeluid te ontlokken. En waar het Joplin niet lukte om haar demonen te overwinnen, lijkt de vrouw die we vanavond in Utrecht aan het werk zien wel degelijk succesvol. Natuurlijk, ook voor haar gaat op dat een verslaving nooit helemaal verleden tijd is. Hiervan getuigt ook ‘Sister Heroine’, de meest recente liefdesverklaring aan haar grootste zwakte op album My California (2010). Voor nu is ze echter gelukkig getrouwd, geniet ze van het leven in prachtig Californië en staat ze in op het oog blakende gezondheid op de planken in haar tweede thuisland Nederland.
‘Bedankt dat jullie er allemaal zijn’, zegt Beth vanavond wel een keer of drie, ‘door jullie voelen we ons altijd vreselijk op ons gemak en welkom hier’. En inderdaad; Nederland draagt deze muzikanten een warm hart toe. Tivoli Oudegracht is dan ook afgeladen vol en het blijkt een typisch gevalletje ‘vol verwachting klopt ons hart’. Het gejuich barst dan ook terecht al los als de band het podium op komt lopen. Wat een vrouw is dit en wat een stem heeft ze!
Het zal echter geen ‘normale’ show worden. Geheel in stijl van laatste album Don’t Explain (2011), dat zij samen met Joe Bonamassa opnam, ligt het accent zwaar op covers van nummers die speciaal zijn voor Hart zelf. Zo komen onder andere ‘For My Friend’ (Bill Withers), ‘Sinner’s Prayer’ (Ray Charles), en ‘Don’t Explain’ (Billie Holiday) voorbij, maar ook ‘Your Heart Is As Black As Night’ van hedendaagse jazz singer-songwriter Melody Gardot. Vooral ’Chocolate Jesus’ van Tom Waits blijkt een belangrijk nummer, want Hart zegt groot fan van deze man te zijn. ‘Wie van jullie kent dit album? Mule Variations?’ vraagt ze. Als er naar haar smaak te weinig handen de lucht in gaan wordt het publiek aangespoord het toch vooral eens te kopen, want ‘het is briljant!’
Ook Etta James blijkt ze erg te waarderen. Naast haar persoonlijke geschiedenis met deze artieste, die herinneringen aan lange ritten naar Lake Tahoe oproept, is het ook weer een soortgelijke levensloop die zijn stempel drukt op de band tussen deze vrouwen. Innerlijke demonen, een vlucht in drugs en een moeizame weg terug kenmerken hun beide levens. Gelukkig maken en maakten ze daarnaast ook nog prachtige muziek met het soort emotie, overgave en vrijheid die alleen voor dit soort sterke vrouwen weg lijkt te zijn gelegd. ‘Freedom’s just another word for nothing left to loose’, zong Janis al in haar postume hit-cover ‘Me and Bobby McGee’. Als niets meer te verliezen hebben mensen op deze manier artistiek vrij kan maken, lijkt het bijna een goed ding. Bijna.
Tussendoor wordt ook wat eigen werk gespeeld. Aangezien deze nummers deze tour van show tot show lijken te verschillen, blijven deze steeds een verrassing. In dit geval komen onder andere een rockende versie van ‘Delicious Surprise’ (van Screamin’ for My Supper), ‘Boogeyman’, ‘Monkey Back’ (van Leave the Light On), ’Trouble’, en een prachtige versie van ‘Good as It Gets’ (van 37 Days) voorbij. Grote hit ‘LA Song’ laat ze vanavond achterwege, al staat deze wel op de setlist. Liever gaat ze voor twee nummers van Etta James, dus voegt ze naast het al geplande ‘Something’s Got A Hold On Me’ ook ‘I’d Rather Go Blind’ toe. Gelukkig is dat niet bepaald iets om over te klagen.
Hoe erg ze zich thuisvoelt op de Nederlandse podia wordt nog eens onderstreept door de persoonlijke intermezzo’s. Zo deelt ze met het publiek dat ze nogal nerveus is voor haar volgende verjaardag, omdat het gaat om ‘the big 4-0′. Onzin natuurlijk, zegt ze zelf ook al, want de levensverwachting is echt behoorlijk hoog vandaag de dag. Toch vraagt ze of we alsjeblieft even voor haar willen bidden, want ze wil zichzelf niets aandoen omdat ze het allemaal even niet meer trekt. Luguber, maar mensen knikken instemmend. Eerst is het echter aan Bianca Poldermans, crew-lid en vriendin van gitarist Jon Nichols, om jarig te zijn. Ze stribbelt aardig tegen, maar uiteindelijk staat ze toch op het podium om de kaarsjes op haar taart uit te blazen. De zaal zingt uit volle borst voor haar. De liefde is dus, duidelijk, geheel wederzijds. Vanavond zorgt Beth Hart door dit alles op de valreep nog voor één van de meest memorabele, oprechte concerten die dit jaar in Tivoli te zien waren.
Je kunt geen reactie achterlaten.