(Album – Seasons of Mist) De Britten van Esoteric zijn weer op de proppen gekomen een loodzwaar dubbelalbum voor deze koude, natte en donkere dagen. Paragon of Dissonance houdt je wel een avondje zoet met drone/doom klanken.
Toch klinkt de band weer net een tikje anders dan voorheen. Dat is te wijten aan de nieuwe bezetting, een nieuwe gitarist en geen toetsenist meer. Dat zorgt voor zeer minimalistisch gebruik van toetsen, wat wel jammer is. Aan de andere kant zorgt nieuweling Jim Nolan voor een enorme impuls wat betreft het gitaarwerk. Sterker nog, puristen zullen ervan gruwen, Esoteric is wat melodieuzer geworden, heeft wat meer solo’s en lijkt daarom toegankelijker. Met de nadruk op lijkt, want het dubbelalbum telt slechts zeven nummers en duurt toch negentig minuten. De diepste krochten van de duistere ziel worden bezocht, loodzware gitaarmuren en zang drukken je neer maar toch is dit album het beste startpunt voor een luistersessie.
Het subgenre is zeker niet het makkelijkst te verteren en ondanks dat dit album best wat korter had gekund (slechte nummers staan er niet op, maar de kaasschaaf had overal wel even langs gehaald mogen worden) is Paragon of Dissonace een avondje waard voor de fans van verdoemenis.
Je kunt geen reactie achterlaten.