Vanavond is het 80′s retro in de Melkweg wat de klok slaat. In de uitverkochte oude zaal wordt het publiek opgewarmd door hardcore punk van Cerebral Ballzy uit Brooklyn. Rechttoe rechtaan raggende punknummers, een stonede en bierspuwende frontman en een heuse mosh pit. De enige overeenkomst met The Horrors zijn de strakke zwarte broeken. Op het moment dat de zanger het laatste nummer aankondigt wordt er voor het eerst echt enthousiast door het publiek gereageerd en dat zegt genoeg.
Stipt om half 10 betreden dan eindelijk The Horrors het podium. Zij worden heel wat enthousiaster ontvangen. Hun derde album Skying is dan ook niet voor niets de hemel in geprezen en prijkt op menig eindejaarslijstje. Hun muziek steunt zwaar op zo’n andere typische 80′s muziekstroming; new wave. Ze zetten in met ‘Changing The Rain’, tevens eerste nummer van Skying. De zanglijnen doen hier en daar een beetje aan Suede denken, maar gelukkig heeft zanger Faris Badwan een veel aangenamere stem. Verder horen we interessante synthesizer loopjes en vooral veel galmende gitaren. De effecten en lagen van de laatste plaat blijven live mooi overeind.
Hoewel dergelijke muziek wel eens een geluidsbrij zou kunnen worden is het geluid loeihard, maar goed afgesteld. Het is vooral de drummer die, strak en hard spelend ervoor zorgt dat we de aandacht erbij houden. De eerste helft van de show is namelijk niet al te spannend. Na ‘I Can See Through You’ zakt het optreden een beetje in om even later weer opgepakt te worden door het lang uitgerekte, Joy Division-achtige ‘Sea Within A Sea’ van voorgaande plaat Primary Colours. Van de eerste release Strange House wordt er niets gespeeld. Jammer, want juist die meer aggressieve punknummers hadden voor wat welkome afwisseling kunnen zorgen. De uitstekend in het gehoor liggende single ‘Still Life’ sluit een 45 minuten durende set af en wordt met veel enthousiasme ontvangen.
Hoewel The Horrors muzikaal sterk uit de hoek komen, heeft hun performance ook iets plichtmatigs. Misschien heeft het er mee te maken dat ze avond aan avond dezelfde korte set spelen? Wellicht is de verveling toegeslagen. Pas in de toegift lijkt de band echt los te komen en slaat hun passie en overgave ook over op het gehele publiek, en niet alleen op het uitzinnig dansende clubje jongeren vooraan. Ze sluiten hun korte show op de gebruikelijke manier af met ‘Mirror’s Image’ en ‘Three Decades’ van Primary Colours en ‘Moving Further Away’ van Skying. De sterk uitgevoerde toegift maakte het routinematige hoofddeel van de set weer een beetje goed. Hoewel The Horrors duidelijk goede muzikanten zijn en interessante nummers in hun repertoire hebben bewijzen ze met dit optreden helaas nog niet dat ze alle hype waard zijn.
Je kunt geen reactie achterlaten.