(Filmfreak Distributie) Wanneer circusvrouw Patti op zoek gaat naar haar hond, stuit ze zomaar op de tweejarige Asia. Asia zit, op een kille winterdag, alleen op een schommel. Geen ouders of oppas in de buurt. Wat doe je dan? Patti besluit om zich tijdelijk over Asia te ontfermen. Thuis aangekomen blijkt Asia een briefje bij zich te hebben van de moeder. Er wordt gevraagd om haar niet naar de politie te brengen. Ze belooft het kind dan binnen een paar dagen weer op te halen. Patti’s man Walter is angstig, omdat hij vreest dat de politie hen van kidnapping zal beschuldigen. Totaal geen vreemde gedachte, maar Patti is begripvol tegenover de moeder en besluit om Asia bij zich te houden. Tairo, de puberbuurjongen van Patti, helpt om Asia bezig te houden en gaat intussen samen met Patti op zoek naar de moeder.
Niet alleen is het plot van La Pivellina een verhaal wat je zo in het echte leven tegen zou kunnen komen, maar de film is eigenlijk in alle opzichten realistisch. Walter (Walter Saabel), Tairo (Tairo Caroli), Asia (Asia Crippa) en met name Patti (Patrizia Gerardi) zetten hun personages zo neer dat het lijkt alsof je naar een documentaire zit te kijken. Ook de cameravoering en het (zo lijkt het) niet gebruiken van een overliggende filter voegen toe aan het realisme. De setting, het caravankamp van het circus, laat niets mooier lijken dan dat het is. Ondanks dat de locatie niet de meest voor de hand liggende is, lijkt het de personages en het verhaal nog echter te maken. Er wordt een blik gegund in het leven van de circusmensen en je kunt je niet anders voorstellen dan het om een echt gezelschap gaat.
La Pivellina geeft een prachtig beeld van hoe mooi en hulpvaardig mensen kunnen zijn. Patti lijkt geen moment te twijfelen over het opvangen van Asia. Er komt geen enkele aarzeling in haar naar boven, ondanks de (realistische) twijfels van haar man. Dat mensen op deze manier kunnen reageren en zo meelevend kunnen zijn tegenover hun medemens is verfrissend. Dit, in combinatie met het realisme, maakt La Pivellina prachtig en ontroerend.
Pingback: Inge Weterings » ROAR E-Zine