(Entertainment One) Iets wat elke filmmaker zich bij elke sequel toch wel zou moeten afvragen is natuurlijk: is dit nu echt, maar dan ook echt nodig? Of tekstschrijvers Cory Edwards en Tony Edwards hier in het geval van Hoodwinked Too! Hood vs. Evil ook goed over nagedacht hebben, is de vraag. Samen met regisseur Mike Disa maakten zij dit vervolg op het verfrissende Hoodwinked! uit 2005.
Hoodwinked! ging verder waar het welbekende sprookje over Red (roodkapje) eindigde. Dit zorgde voor een kleurrijke film met vrolijke en soms flauwe humor. Er werd niet gebruik gemaakt van de beste animaties, maar de stemmencast maakte dit meer dan goed. Over het algemeen was Hoodwinked! een leuke film, die zeker het kijken waard was.
Aan het eind van Hoodwinked! werden Red, oma Puckett en de wolf gevraagd om zich te voegen bij een geheime organisatie die zorgt voor Happy Endings: Happily Ever After Agency (HEA). Daar konden de drie natuurlijk geen nee tegen zeggen en zo was het al snel duidelijk dat er een vervolg zou komen. Nu is er dus Hoodwinked Too! Hood vs. Evil.
Red is intussen in training bij een groep stoere oma’s, wat de leden van HEA erg slecht uitkomt. Ze kunnen Reds hulp namelijk goed gebruiken, want een boze heks heeft de twee mollige kinderen Hans en Grietje ontvoerd die van haar huisje snoepten. HEA onderneemt een reddingsactie die mislukt, waardoor ook oma Puckett ontvoerd door de boze heks. Door deze heftige situatie wordt Red toch ingeschakeld, in dit geval om achter het geheime ingrediënt van de meest bijzondere muffin ooit te komen. Deze muffin maakt je namelijk sterker, slimmer en sneller dan iedereen, en het zou best wel eens kunnen zijn dat de boze heks ook achter dit recept aan zit. En laat Oma Puckett nu toevallig weten wat het geheime ingrediënt is…
Hoodwinked! was niet alleen leuk voor kinderen, maar ook volwassenen konden genieten van de bizarre personages, vrolijke en soms bizar flauwe humor en cult verwijzingen. Bij Hoodwinked Too! is dit jammer genoeg minder het geval. De personages die in het eerste deel de show stalen (denk aan de hyperactieve eekhoorn) weten nu niet veel toe te voegen en meer dan een grinnik zal er ook niet uit je mond komen door de doorsnee grapjes. Daarnaast is het verhaal niet zo verfrissend als dat van de eerste film. Hoodwinked Too! probeert net als Hoodwinked! origineel om te gaan met bestaande sprookjes, maar de aandacht wordt ditmaal totaal niet vastgehouden. Eigenlijk ben je Hoodwinked Too! een kwartier na het kijken dan ook alweer vergeten. Voor kinderen blijft de film waarschijnlijk leuk (maar doorsnee) vermaak, maar als volwassene kun je hem beter overslaan.
In de Nederlandse bioscopen kwam Hoodwinked Too! alleen in de Nederlandse versie uit onder de naam Superkapje en de Turbo-oma’s. De film werd in 2D en 3D vertoond. Beide versies zijn nu ook samen op dvd verkrijgbaar. Of 3D in dit geval nu zo’n goede keus was, is nog maar de vraag. Voor de toch al niet zo sterke visuals van de film voegt het niets toe, en waar 3D in de bioscoop er vaak mooi en indrukwekkend uit ziet, is dit thuis op je doorsnee tv toch een stuk minder het geval. De over het algemeen vrolijke en felle kleuren van de film worden door het simpele 3D-brilletje erg afgezwakt. Daarnaast zijn details en snelle bewegingen slecht te volgen. De 2D-versie van Hoodwinked Too! is een stuk beter te behappen en laat de film zien zoals hij bedoeld is.
Reeds verkrijgbaar op dvd en blu-ray.
Pingback: Inge Weterings » ROAR E-Zine