(Entertainment One) Twee iconen, George Harrison en Martin Scorsese komen bijeen in George Harrison: Living in the Material World. Scorsese, geen broekie als het gaat om het maken van imposante documentaires, maakt een maar liefst 208 minuten durende film over het leven van de jongste ex-Beatle, die in 2001 overleed aan kanker.
Logischerwijs is het eerste deel van dit epos vooral gewijd aan Harrisons rol in de grootste popgroep aller tijden. Zijn persoonlijkheid en muzikale drijfveren verschillen sterk van die van de twee drijvende krachten achter de band, Lennon en McCartney. In het begin is hij daarom een katalysator tussen de twee, maar later, als Harrison zelf begint met schrijven, wordt hij een derde kaper op de kust. Het beroemde Twickenham-moment, wanneer Harrison bijna voortijdig de band verlaat, zit ook in deze documentaire als onderdeel van de sessies die ‘Get Back’ op zouden leveren. Op verschillend oud materiaal, waaronder Anthology interviews, komt Harrison ook zelf aan het woord. Daarnaast is er ook veel door hemzelf geschoten videomateriaal gebruikt. Het beroemde rijtje opgetrommelde ‘talking heads’ maakt het geheel mooi af. Zo zijn bijvoorbeeld zoon Dhani, de twee nog levende Beatles, Yoko Ono, Eric Clapton, Klaus Voormann, Astrid Kirchherr en zijn tweede vrouw Olivia te zien.
Nogal storend is echter dat hun bijdrage lang niet altijd past binnen het chronologische kader dat Scorsese gebruikt. Zo komt Clapton het eerst op de proppen als hij vertelt over zijn eerste ontmoeting met George in de jaren zestig. Afgezien van een korte vermelding van deze ontmoeting gaat deze scene echter meer over andere zaken. Zo hint hij al naar de tergende relaties met Pattie Boyd die beide mannen later zouden hebben. Ook Eric Idle wordt nogal plots geïntroduceerd. Zo lijken meer interviews bedoeld om het narratief wat op te breken met verlichting, in plaats van dat deze anekdotes ook daadwerkelijk het verhaal versterken. Dat wordt naar verloop van de documentaire wel beter. Toch zijn de honderden foto’s die George vaak zelf maakte vaak nog interessanter dan wat men te vertellen heeft.
Via LSD begint de spirituele reis van Harrison die hem en zijn toenmalige bandleden ook in contact bracht met Indiase muzikant Ravi Shankar. Het indrukwekkende van Living in the Material World op dit punt is dat Scorsese Harrison weergeeft als iemand die oprecht op zoek is naar meer dan alleen ‘high worden’. Zo zoekt hij contact met Maharishi Mahesh Yogi om het mediteren te leren. Het aardse blijft echter altijd belangrijk, vandaar de toepasselijke titel (ook een album van Harrison uit 1973).
Van de breuk met de andere Beatles in 1970 verlegt Scorsese de aandacht naar het fenomenale solo-album All Things Must Pass en de scheiding met Boyd. Voor het door Harrison voor Shankar georganiseerde ‘Concert for Bangladesh’ is ook meer dan genoeg aandacht om deze bijzondere gebeurtenis eer aan te doen. Chronologisch wordt er verder aandacht besteed aan de rest van George’s leven. Zo komen de geflopte Dark Horse tournee, zijn stemproblemen destijds, en de belangrijke rol die hij speelde als producent van Monty Pythons Life of Brian aan bod. Uiteraard is er ook voldoende aandacht voor de dramatische decembermaand van 1980, waarin John Lennon vermoord wordt. George’s leven gaat echter door, waardoor hij supergroep The Travelling Wilburys kan vormen. Hierin speelden ook mannen als Roy Orbison, Bob Dylan, en Tom Petty, al was het project van korte duur. Via de inbraak van 1999, tijdens welke Harrison neergestoken werd, sluit Scorsese uiteraard af met zijn overlijden.
Het tweede deel van de film lijkt meer te focussen op diverse aspecten van Harrisons solo-carrière en leven, maar het is juist via deze verschillende ondernemingen met steeds verschillende mensen dat je meer leert over de persoonlijkheid van de volwassen man. Een totaalbeeld is onmogelijk, zelfs met dit ruime tijdsbestek, maar Scorsese slaagt er zeer goed in zowel het muzikale, persoonlijke, als spirituele leven van Harrison te laten zien.
Als bonus bevat deze uitgave een drietal extra segmenten van materiaal dat de 208 minuten niet haalde. Segment ‘Music’ (tien minuten) bestaat deels uit fragmenten van concerten, maar het meest interessant is het stuk waarin George in de studio met Dhani en George Martin luistert naar verschillende opnames van ‘Here Comes the Sun’. Segment ‘Friends’ (dik kwartier) bestaat uit interviews en is het minst interessant. Op ‘George’s Memoires’ horen we de man zelf over onder andere de inspiratie voor het Beatles nummer ‘The Inner Light’ uit 1968 en de geluidsopnamen uit de studio. Vrij interessant is het onderdeel over zijn vroege jeugd en familie.
George Harrison: Living in the Material World is al met al zeker de moeite waard voor fans. Voor niet-ingewijden kan het een lange zit zijn, vooral omdat niet alles even goed uitgelegd wordt. Soms is daarom enige voorkennis nodig om alles goed te snappen. Toch is de film, zoals gezegd, als geheel erg geslaagd. Deze laat niet alleen de muzikale carrière van de ex-Beatle zien, maar schetst ook het tijdbeeld van met name de jaren zestig erg sterk. Scorsese vervalt daarbij gelukkig niet in de standaard valkuil als hij het onderwerp drugs behandelt. Uiteindelijk blijken het familiearchief en een imposant rijtje geïnterviewden deze documentaire zelfs nog iets beter te maken dan het ijzersterke No Direction Home: Bob Dylan (2005). De dvd-uitgave, in slip-case en met extra’s die de moeite waard zijn, laat zien dat ook de distributeur dit materiaal op waarde wist te schatten.
[starreview tpl=16 style='plain']
Reeds verkrijgbaar op dvd en blu-ray.
Je kunt geen reactie achterlaten.