(Dutch Film Works) De eerste Conan the Barbarian kwam uit in 1982, met in de hoofdrol één van de ultieme actiehelden van de gouden jaren van de actiefilms, Arnold Schwarzenegger. Deze film slaagde er in een sterke fantasy wereld te creëerden zonder kinderachtig aan te doen. Sterker nog, er zat zoveel bloed en geweld in dat Mattell afzag van de geplande actiefiguurtjes, die He-Man daarom later wel zou krijgen. Het vervolg Conan the Destroyer faalde echter om het succes van het eerste deel te evenaren. Dit jaar is de reeks nieuw leven ingeblazen met een ‘reboot’ van, uiteraard, de eerste film. Deze keer mag Jason ‘Kal Drogo’ Momoa, die wel al kennen uit hit-serie Game of Thrones, de hoofdrol verzorgen. Marcus Nispel verzorgt de regie, wat reden genoeg is om deze versie op zijn minst te wantrouwen. Zijn werk aan Friday the 13th en The Texas Chain Saw Massacre heeft de wereld dit millennium immers nog weinig goeds gebracht.
Conan the Barbarian past goed in het rijtje 300, Clash of the Titans en Immortals. Veel opspattend bloed uit de computer, veel slow-motion hakwerk en brute, close-up actie dus. Hier is het de jonge Conan, geboren op het slagveld, die zijn vader Corin (Ron Perlman) verliest aan de wraakzuchtige Khalar Zym (Stephen Lang). Deze is op zijn beurt weer op zoek naar een manier om zijn vermoorde vrouw weer tot leven te wekken. Conan zweert wraak en gaat bijna twee uur lang op een bloederige zoektocht, waarbij hij in contact komt met diverse, nietszeggende personages. Hiervan is Artus (Nonso Anozie) de minst waardevolle. Ook tegenstander Marique (een onherkenbare Rose McGowan) voegt bijzonder weinig toe. Haar personage en bijvoorbeeld de band met haar vader zijn slecht uitgewerkt en zorgen voor tergende scènes, die gelukkig zelden lang duren.
Gelukkig draait het bij Conan niet om het verhaal, de dialogen en de personages, maar om de actie. De film begint echter traag en de eerste vechtscènes vallen tegen. Gelukkig worden de ‘set pieces’ alsmaar groter en spectaculairder, en gaat de film pas echt los vanaf de eerste confrontatie tussen de volwassen Conan en Khalar Zym. Ook het gevecht in de kerkers van de laatstgenoemde met ‘The Dweller’ en het eerste deel van de finale kunnen uitstekend meekomen met de huidige standaard voor dit soort films. Het is allemaal niet wereldschokkend, maar genoeg voor een avondje simpel vermaak.
De special edition van de film is zeer goed verzorgd. Deze wordt verkocht in een mooie slipcase met holografische voorkant en een tot de nok gevulde tweede schijf met extra’s. Zo zijn er honderd minuten aan extra beeldmateriaal op te vinden, dat verder gaat dan het standaard commentaar, interviews met cast en crew, en een blik achter de schermen van twintig minuten. Vermakelijk is ook bijvoorbeeld als Momoa vertelt over het selectieproces van de vrouwelijke Bulgaarse stuntdoubles.
Verder staan er vier langere extra bonus features op de tweede disc. The Conan Legacy (zeventien minuten) is de meest interessante. Diverse leden van cast en crew leden komen voorbij om uit te leggen dat deze film meer trouw is gebleven aan de originele verhalen dan die uit 1982. Ondersteund met veel voorbeelden uit de originele teksten, strips en zelfs het meest recente computerspel laat men zien welke ‘lore’ er achter brute slachter Conan zit. Robert E. Howard, the Man Who Would Be Conan (tien minuten) vertelt daarnaast op een open, eerlijke manier over de bedenker van het personage. Hieruit blijkt dat de beste man zich waarschijnlijk niet zou kunnen vinden in de manier waarop de held nu geportretteerd is.
Battle Royal: Engineering the Action (tien minuten) is een rechttoe, rechtaan uitleg over enkele actiescènes, terwijl Staging the Fights (vijf minuten) een aardige blik werpt op de hoeveelheid techniek die bij het maken van de film komt kijken. Hiervoor wordt van enkele scènes pre-viz materiaal in combinatie met het uiteindelijke product gebruikt om de kijker een duidelijk beeld te laten vormen. Ondanks de korte speelduur zijn deze laatste twee features jammer genoeg al snel nogal saai, omdat begeleidend commentaar ontbreekt. Over het algemeen spreekt iedereen erg lovend over elkaar en de film, wat het idee geeft dat de kijker naar een standaard promo praatje zit te kijken. Een meer kritische houding had deze extra’s misschien net iets interessanter kunnen maken.
Arnold is als Conan een icoon van de actiefilm geworden. Of Momoa een dergelijke status zal verwerven, kunnen we na het zien van deze ‘reboot’ sterk betwijfelen. Dat het een aardige film geworden is, die wat betreft beelden en actie uitstekend mee kan komen met de toppers uit het genre van de afgelopen jaren, is dan weer niet te ontkennen. Reden genoeg voor een vervolg dus. Gelukkig heeft men ook meer dan recht gedaan aan de dvd uitgave door enkele interessante extra’s toe te voegen.
Nu te koop op dvd en blu-ray.
Je kunt geen reactie achterlaten.