Jaarlijst 2011: Laurien Piek

Lior staat bij mij absoluut op nummer éen. In april ontdekte ik hem op de website van de unie, waar hij overigens in een uitverkochte zaal stond. In mei maakte ik zijn eerste optreden in Tivoli, Utrecht mee. Hij was goed en vermaakte ons enorm met zijn amusante praatjes. ‘Hoe meer gitaren er op het podium staan, hoe succesvoller je lijkt’, was zo’n quote. Na afloop liet ik mijn cd signeren. 3-2-1 is een compilatiealbum van al zijn repertoire. Ik ben fan! Gillian Welch staat op twee, omdat ik alle nummers van dit album fantastisch vind. Ze werd geteisterd door een enorm writersblock. Gelukkig is ze teruggekomen met haar beste cd tot nu toe. Je hoort de traditionele folklijnen in alle songs terug en in combinatie met haar rauwe stem klinkt het niet cliché. Al haar nummers laten een onuitwisbare indruk bij mij achter. Dan Mangan op drie, ook hij was een ontdekking van dit jaar. In Rotown kon ik hem bewonderen met achter zich een prachtig strijkorkest. Het was een intiem optreden en Dan maakte er een dynamische uitvoering van. Tijdens de set kondigde hij aan dat zijn nieuwe album druk in de maak was en dat hij ons nu alvast zou laten voorproeven. Nou dat smaakte naar meer en toen dat album in de winkel lag, kocht ik hem meteen. Deze plaat is veel meer elektronisch, maar net zo melancholisch als zijn vorige werk. James Morrison maakt aantrekkelijke en toegankelijke nummers en dat luistert fijn. De nummer 1: ‘In My Dreams’ is een sterk begin en de andere nummers hebben iets meer tijd nodig om waardering te krijgen. Hij kan zo’n bijna jankende stem laten horen, waarbij de dramatiek er vanaf druipt. Ben Howard is ook een held van 2011. Zijn heerlijke gitaarspel en warme stem vertellen een verhaal en dat roept een fijne sfeer op. Hij is origineel en weet een mooie vorm aan de nummers te geven. Eddie Vedder heeft een geniaal album uitgebracht, met enkel een ukulele. Je hoort ‘The Power Of Simplicity’. Al viel het niet bij ieder in de smaak, het is uniek en buitenom ‘de kaders’. Dallas Green solo als City and Colour, dat is de enige manier waarop ik hem ken. Ik vond hem meteen een geboren singer-songwriter. Jamie Woon creëert met zijn soulvolle stem een bijzondere muur van geluid. Door het gebruik van synthesizers en zijn trage manier van zingen, ontstaat er een mystieke sfeer. Jonas Alaska is de 23-jarige singer-songwriter uit Noorwegen. Zijn repertoire bestaat uit lieflijke nummers met een magisch randje. En als laatst op mijn lijstje De Drummer en De Zanger. Het lezen van deze titel zal vast vraagtekens oproepen. Dit is de plaat van Fred Piek (zang en gitaar) en Louis Debij (slagwerk), zij maakten deel uit van de formatie Fungus uit de jaren ’70. Nu repeteren zij nog vaak samen en dit is het resultaat. Het is een mix van Amerikaanse songs uit de crisistijd en Schotse/Ierse folksongs over drank, oorlog en liefde. Er is onder andere een cover van Tom Waits (Yesterday Is Here) en van Richard Thompson ( The Sun Never Shines On The Poor) op te horen. Dit jaar was een jaar, waarin ik veel heb ontdekt op het gebied van singer-songwriters en daar ben ik blij mee. Volgend jaar ga ik wat meer in de andere hoeken snuffelen en ik weet zeker dat ook daar veel moois in te ontdekken valt! Op naar een volgend jaar met weer muzikale nieuwkomers en nieuws van oude helden.