01. Nils Frahm – Felt
02. Feist – Metals
03. James Vincent McMorrow – Early in the Morning
04. The Kills – Blood Pressures
05. PJ Harvey - Let England Shake
06. The Sounds – Something to Die For
07. Roosbeef – Omdat Ik Dat Wil
08. Panda Bear – Tomboy
09. Lykke Li – Wounded Rhymes
10. Radical Face – The Family Tree: The Roots
Een eindejaarslijstje van tien albums is eigenlijk veel te kort. Dan heb ik het namelijk nog niet eens over The Antlers, Nicolas Jaar, The Low Anthem, Hercules & Love Affair, The War on Drugs, The Vaccines, Eisley, Kurt Vile, Azari & III, Adele, Lydia, Ladytron en Bon Iver gehad… Gelukkig viel het tweede album van die laatste toch wat tegen, en mocht James Vincent McMorrow zijn plaats innemen. En gelukkig is er genoeg plaats om andere mooie albums te vermelden.
Nils Frahm staat op één. Als drijvende kracht achter het hypermuzikale, neo-klassieke groepje muzikanten waartoe ook mensen als Peter Broderick, Greg Haines en Dustin O’Halloran (A Winged Victory for the Sullen) behoren, leverde hij dit jaar met Felt een intiem, persoonlijk album af dat me iedere keer weer raakt. Nog zoiets prachtigs is het album van Feist. Alhoewel haar optreden in het Koninklijk Circus te Brussel me niet uitermate kon bekoren, is Metals van eenzame klasse. Zelden heb ik zo enthousiast tegenover mensen over een album staan te vertellen dat het zo móói is en dat alles klópt en dat er zoveel líefde en vákmanschap en oog voor detáil in zit. Het lijdend voorwerp keek me dan overigens meestal bedachtzaam aan en leek te denken ‘volgens mij is ze een beetje de weg kwijt’. Bij deze dus nog een keer.
De rest van mijn lijstje bestaat uit albums die een indrukwekkende artistieke ontwikkeling laten zien (PJ Harvey en Roosbeef), een guilty pleasure zijn (The Sounds), live pas echt voor me zijn gaan leven (Lykke Li), een verrassing waren (Panda Bear en Radical Face), en eigenlijk een teleurstelling, want te gepolijst, maar door omstandigheden alsnog heel speciaal (The Kills). Graag had ik ook Tori Amos met haar Night of Hunters in het lijstje opgenomen, maar die uitgave vond ik helaas net zo vreselijk als de kerstdraak die ze vorig jaar uitbracht. Live was ze dan wel weer heel goed, in Eindhoven maar toch vooral in Carré. Net zoals Joan as Police Woman, Blonde Redhead, The Kills, Portishead, Peter Broderick, Hercules & Love Affair, Beth Hart en Alex Winston dat waren, overigens. Die laatste was meteen de grootste verrassing. Nils Frahm verzorgde het meest speciale (en koudste) concert, op locatie voor het jubilerende Ekko.