01. Fleet Foxes – Helplessness Blues
02. Other Lives – Tamer Animals
03. The Caretaker – An Empty Bliss Beyond This World
04. Bon Iver – Bon Iver
05. Tim Hecker “Ravedeath, 1972″
06. James Blake – James Blake
07. Spanish Prisoners – Gold Fools
08. Wolves in the Throne Room – Celestial Lineage
09. Dirty Beaches – Badlands
10. Radiohead – King of Limbs
Uiteindelijk is 2011 toch het jaar van Fleet Foxes geworden, voor mij. Other Lives is met een heel kleine marge tweede geworden. Hun album “Tamer Animals” vind ik een absolute moderne klassieker, terwijl ik dat minder snel zal zeggen van Fleet Foxes. “Helplessness Blues” is een onevenwichtiger album, met grote pieken en dalen, veel meer dan het Other Lives album bijvoorbeeld, wat van begin tot einde ijzersterk is.
Maar, Fleet Foxes weet mij van alle bands dit jaar het meest te raken. Hun muziek spreekt mij op een soort jongens-achtige, naïeve manier aan. Ik krijg dat oude, wijdse, avonturiers gevoel dat ik als jongen van 14 had door weer terug door hun muziek. Vooral het nummer “The Shrine / An Argument” springt er voor mij uit; een meesterlijk folk epos.
The Caretaker op 3. Zijn plaat kan ik altijd en overal op zetten. Het concept: hoe zou het zijn om als Alzheimer’s patient in je eigen herinneringen gevangen te zitten; m.b.v. een hele collectie aan loops en samples die hij uit een oude kamer muziek collectie heeft geknipt en geplakt. Super knap uitgewerkt concept dat ook nog eens heel erg fijn luistert als achtergrond óf als luistermuziek.
Bon Iver, bij mij op 4, kan ik bijna niet meer opzetten omdat die me verdrietig maakt en in een bep. stemming brengt waar ik niet altijd voor in ben. Maar, heel bijzonder.
Op 5 heb ik, tot slot, Tim Hecker’s “Ravedeath, 1972” staan. Compromisloze ambient-drone / droom muziek; een muzikaal substratum van ruis, soundscapes en piano pulseringen. Wij gebruiken een aantal van Hecker’s nummers als warm-up nummers voordat wij op het podium stappen. Ik krijg daar iedere keer opnieuw een kick van.
