(Album – Edel) Nadat blink-182 in 2005 uit elkaar spatte vormde frontman Tom DeLonge met vrienden de groep Angels & Airwaves, of AVA zoals ze zichzelf kortweg noemen. De leden komen uit dezelfde scene en spelen in bands als Nine Inch Nails, The Offspring en 30 Seconds To Mars. Inmiddels is blink-182 al weer een tijdje bij elkaar, maar blijft DeLonge toch ook met AVA platen maken. Zo was er vorig jaar al de plaat Love, die in eerste instantie gratis te downloaden was. Nu is daar Love Part Two aan toe gevoegd en worden de twee gebundeld.
Al direct aan het begin van de plaat is duidelijk dat ze verder gaan op dezelfde voet: grootse bombastische composities, galmende op U2 geïnspireerde gitaren en uit de jaren tachtig afgekeken synthesizers. Pretentieuze nummers met grote gebaren, die klaar zijn voor de voetbalstadions. Niets nieuws onder de zon natuurlijk en ook geen verrassing gezien de achtergrond van de bandleden. Maar met veel subtiliteit en creativiteit gaat dit niet gepaard.
De band vliegt er ieder nummer vol in, smeert alles potdicht met galm en effecten, terwijl de drums ongenadig hard doorhameren. Alles bouwt op volgens hetzelfde recept en klinkt gelijk. Ze missen het vernuft van de bands waarop ze willen lijken. Het is kortom een erg oppervlakkig en eenzijdig album geworden. Het is me dan ook volledig onduidelijk wat DeLonge met AVA en deze plaat probeert toe te voegen. Als uitlaatklep lijkt me blink-182 een stuk doeltreffender en eventuele creativiteit die hij daar niet kan ventileren is hier zéker niet te vinden.
Alle nummers zijn volkomen inwisselbaar en het album kent enkel dieptepunten. Het klinkt allemaal vreselijk ongeloofwaardig en nep, iets wat in het emo-genre helaas erg vaak voorkomt. Maar zo bont als AVA het hier maakt, moet zelfs de grootste liefhebber zich toch ook achter de oren krabben. Ik kan alleen maar concluderen, dat DeLonge te weinig materiaal heeft voor meerdere bands. Misschien moet hij zich voortaan maar op één band richten.
Je kunt geen reactie achterlaten.