(Album - Roadrunner) Bassist Dave Ellefson is helemaal terug op het oude honk dat Megadeth heet en dat is alweer even geleden. Op de nieuwe plaat doet de beste man weer mee en daarmee krijgt de band van Dave Mustaine zonder meer wat van zijn oude allure terug. Als één van de Big Four vandaag de dag wat uitbrengt, hoeft dat in de regel niet op veel enthousiasme te rekenen (in het geval van Metallica in ieder geval), maar Th1rt3en mag desondanks op een warme ontvangst rekenen.
Eerlijk is eerlijk, de band klinkt weer erg lekker en vertrouwd met het salvo gitaargeweld dat over de luisteraar wordt uitgestord op opener ‘Sudden Death’. Het nummer was eigenlijk bedoeld voor Guitar Hero: Warriors Of Rock. ‘Never Dead’ was dan weer voor een andere game bestemd. Gelukkig kunnen we spreken van heerlijke nummers met rollende drums en vlijscherpe solo’s die niet misstaan op Th1rt3en. Het moet goed voelen om Megadeth te mogen heten en zo gewild te zijn.
Megadeth laat geen steken vallen op deze nieuwe plaat, die eigenlijk helemaal niet zo nieuw is. De meeste nummers stammen namelijk uit eerdere momenten in de carrière van de heren. Zo is ‘Millenium Of The Blind’ geschreven in 1991 en klinkt daardoor lekker oldschool met de typerende schrapende stem van Mustaine eroverheen. Alhoewel de nummers voor diverse doeleinden geschreven zijn, levert dat echter geen rommeltje op. Het resultaat is juist een tijdloos album dat Megadeth in al haar fascetten laat horen.
Wanneer je wilt beginnen met het luisteren naar een bepaalde band, is normaalgesproken het aanschaffen van een best off plaatje een leuk idee. In geval van Megadeth is Th1rt3en echter een prima alternatief hiervoor. De plaat geeft een mooi beeld van het muzikale kunnen van dit gezelschap en eigenlijk… is ie gewoon helemaal goed.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.