(Lumière) Margaret Thatcher was één van de eerste vrouwelijke premiers ter wereld. In de jaren tachtig voerde ze in Groot-Brittanië de ene na de andere bezuiniging door. Ze was gehaat en geliefd. In The Iron Lady toont regisseur Phyllida Lloyd een portret van deze sterke dame. Eén ding wordt zeker duidelijk tijdens de film: Thatcher was een vrouw die het aanzien van de geschiedenis veranderde.
The Iron Lady is bedoeld als een intiem portret van de oud-premier. De film laat twee kanten van Thatcher zien: enerzijds de ijzeren dame die ze was als politica, anderzijds de vrouw die net als elk ander mens ook heel kwetsbaar kon zijn. Lloyd toont dit door deze levensgeschiedenis vanuit een terugblik te vertellen. Als demente oude dame blikt Thatcher terug op haar leven. Het begin van haar carrière komt aan bod, nieuwsflitsen worden gebruikt om de rellen van de jaren tachtig te illustreren, en ook haar stevige pleidooien in het Lagerhuis worden getoond. De afwisseling in beelden gaat vlot waardoor de politieke context niet gaat vervelen. Met name de scènes waarin Thatcher’s carrière wordt getoond, zijn goed. Jong en fris verovert ze niet alleen politiek Brittanië, maar ook de kijker.
Meryl Streep is fenomenaal in haar rol als Thatcher. Ze overtuigt op alle vlakken. Met haar rare manier van prononceren en haar uiterst correcte glimlachje is ze helemaal de oud-premier. Daarnaast weet ze ook als verdwaasde oude dame de kijker te overtuigen. Hoewel deze scènes minder krachtig zijn doordat Thatcher af en toe wat te hopeloos wordt neergezet, is de dementie overtuigend. Een humoristische noot in deze scènes is de vertolking van echtgenoot Denis door Jim Broadbent. De oude Margaret blijft namelijk ondanks diens overlijden tegen haar man praten. Aandoenlijk is hoe de oude grapjas zijn ijzeren dame af en toe haar plaats wijst.
‘Do something’ was de lijfspreuk van Margaret Thatcher. In The Iron Lady maakt Lloyd dat maar al te goed duidelijk. Thatcher was altijd bezig om het land uit de misère te halen, maar haar persoonlijke leven kon er daardoor nog wel eens bij inschieten. Haar ongemakkelijke rol als moeder komt bijvoorbeeld ruimschoots aan bod. Thuis blijven voor de kinderen was niet haar ding, omdat ze absoluut niet al kopjes afwassende achter het aanrecht wilde eindigen. Hierdoor bleek haar moederschap geen onomstreden succes. The Iron Lady laat dit allemaal zien, met de kanttekening dat Thatcher’s keuzes misschien niet altijd de juiste waren. De ijzeren dame was niet altijd van ijzer, zo blijkt.
Je kunt geen reactie achterlaten.