Cymbals Eat Guitars speelt vooral zichzelf plat tijdens de Indievloot avond op 11 januari. De vier jonge honden uit New York hebben er overduidelijk zin in. Zanger Joe D’Agostino schreeuwt de longen uit zijn lijf, maar op de een of andere manier slaat het enthousiasme niet over op het publiek. Jammer, want Cymbals Eat Guitars is een eigenzinnig bandje met twee sterke platen op hun naam.
Tussen het overdadige aanbod van singer-songwriters met houthakkersbloesjes en hippe electrobandjes zoekt Cymbals Eat Guitars zijn eigen weg. Wars van hypes en trends maken ze gewoon muziek die ze zelf graag spelen. Hun eerste plaat Why There Are Mountains uit 2009, brachten ze nog in eigen beheer uit. Hun geluid heeft iets weg van noiserock als Pavement en Sonic Youth. Tweede plaat Lenses Alien (2011) werd geproduceerd door John Agnello, bekend van zijn werk voor onder andere Sonic Youth. Live neigt Cymbals Eat Guitars naar screamo. Dat is te wijten aan de manier van zingen van Joe D’Agostino. Hij spuugt zijn woorden met zoveel kracht uit, dat zijn nekspieren continu op knappen lijken te staan. Om zijn stembanden te sparen heeft hij klassieke zangtraining gevolgd. Qua voorkomen en intense manier van zingen doet D’Agostino denken aan Bryan Webb van The Constantines.
In het strakke Indievlootschema krijgt Cymbals Eat Guitars slechts een klein uur om het publiek te overtuigen. Dat lukt de heren helaas maar matig. Een groot deel van het publiek is meer met zichzelf bezig dan met de band. Een meisje vooraan geeft een wel heel duidelijk signaal af door een boek te gaan zitten lezen in het schijnsel van de podiumlampen. Het vergt een behoorlijke dosis concentratie om naar hun muziek te luisteren. De nummers zijn onvoorspelbaar en volgen geen standaard rock-stramien. Gekke breaks, tempowisselingen en jams halverwege nummers zijn niet ongewoon, zoals in het lange ‘Rifle Eyesight’. De teksten, voor zover verstaanbaar, zijn ingewikkeld. Hierdoor is de muziek niet heel erg toegankelijk, maar voor de aandachtige luisteraar wel interessant.
Aan de inzet van de bandleden zal het vanavond niet liggen. De mannen schreeuwen, roffelen en rammen erop los dat het een lieve lust is. Het zweet spat al na drie nummers in het rond. Noisy jams met veel feedback worden afgewisseld met melodieuze gitaarlijnen en catchy basloopjes, zoals in ‘Keep Me Waiting’. De zeer strak spelende drummer weet de vaart er goed in te houden. Gitaren worden tijdens de set gestemd en vliegensvlug omgewisseld. De band zorgt voor een dynamische show, maar het mag helaas niet baten. Tijdens de laatste twee nummers vertrekt de helft van het publiek al naar de bovenzaal voor de volgende act.
Fotografie: Erik Bremer
Je kunt geen reactie achterlaten.