(Lumière) Erge dingen worden bij kinderen meestal net wat minder ernstig opgevat. Denk bijvoorbeeld aan snoepjes jatten in de plaatselijke super. Wanneer een achtjarig jochie dat doet, is het net wat anders dan wanneer een vijftigjarige kerel zijn zakken vol steekt. Ook het schelden en vechten krijgt bij kindjes meestal wat aandoenlijks. Ach laat ze lekker dollen, denk je al gauw. De Franse film La Guerre des Boutons is hierop gebaseerd.
Regisseur Yann Samuell staat bekend om komische, aandoenlijke films, maar verstopt meestal wel een boodschap in ze. In zijn debuut Jeux d’Enfants toont hij bijvoorbeeld dat lieve kindjes uiteindelijk ook groot worden en dat er grenzen zijn aan hoe ver een spel kan gaan. Ook met zijn nieuwe film La Guerre des Boutons wil hij meer dan alleen maar (laten) lachen. De film is een remake van een gelijknamige film uit 1962 en is gebaseerd op het boek van Louis Pergaud uit 1912.
Het verhaal is simpel. Een groep jongetjes uit een Zuid-Frans dorp is in ‘oorlog’ met de jongetjes uit het naburige dorp. Al generatie op generatie duurt deze oorlog van scheld- en vechtpartijen voort. Steeds wordt er we er een nieuwe leider aangesteld en worden er nieuwe tactieken ingezet. Op dit moment, rond 1960, worden de ‘Longeverners’ aangevoerd door Lebrac (Vincent Bres). Dit is een jongetje dat, omdat zijn vader het gezin heeft verlaten, ook voor de boerderij van zijn moeder moet zorgen. Lebrac is een pientere jongen, maar school, koeien melken en het vechten gaat niet altijd samen. Toch doet hij zijn best voor de groep. Wat moet hij echter doen als zijn leuke buurmeisje, bijgenaamd Lanterne (Salomé Lemire), hen ook komt helpen? Hij mag haar wel, maar een meisje strijdend in de oorlog?
La Guerre des Boutons is simpelweg een feelgood movie. De jongetjes zijn geestig, het Zuid-Franse platteland is mooi en het verhaal is luchtig. Het dialoog zorgt consequent voor een glimlach bij de kijker. Heerlijk is de achtjarige Petit Gibus met zijn grote ogen en zijn niet zo snuggere vragen. Nog mooier is zijn broertje met de antwoorden: “Waarom de Azteek leider is van de Velrans? Nou, omdat hij het verste kan pissen!” De kinderlogica beroert je hart. Helaas wil Samuell af en toe te veel in het verhaal kwijt en wil hij de film groter maken dan deze is. Zo is de scène waarin we aan de realiteit van vechten worden herinnerd door grote broer en soldaat Tintin niet helemaal op zijn plaats. Ook gebruikt hij verschillende verhaallijnen waardoor de rode draad in het verhaal enigszins verloren raakt. Aardig wat scènes zijn overbodig en de film is soms net te traag. Het zijn gewoon vechtende jochies, meer niet toch? Een fijne familiefilm om je avondje weer klein te voelen.
Nu te koop op dvd en blu-ray.
Je kunt geen reactie achterlaten.