Afgelopen jaar gaven ze een overweldigend optreden op Lowlands, waarbij ze de Charlie met de grond gelijk maakten. Afgelopen week stonden ze op Eurosonic/Noorderslag, maar vanavond zoeken ze het wat kleiner op in Nijmegen, in Merleyn om precies te zijn. “Rustig aan” staat schijnbaar niet in het woordenboek van The Computers, want ook vanavond is het podium te klein voor deze hyperactieve Britten.
Eerst is er het voorprogramma genaamd Honningbarna. Deze band werd door een Noorse krant omschreven als “This is punkrock the way it should be played”. Dat is zeker waar, maar het is meer dan dat. Ze zingen/schreeuwen in het Noors en zanger Edvard Valberg is tevens cellist in de band. Allen dragen een ietwat aparte outfit, maar dat hoort bij de show. De zanger gaat bijvoorbeeld gekleed als brave schooljongen, maar zodra de band eenmaal begint, blijkt het tegendeel.
Ze beginnen een kwartier later dan eigenlijk de bedoeling is, maar dat valt in het niet zodra ze eenmaal op gang zijn. Het piepjonge zestal uit Noorwegen (de oudste zal niet ouder dan begin twintig zijn) brengt een geluid naar voren dat heel sterk doet denken aan een band als Gallows. Rauwe punkrock met schreeuwerige vocalen en een energie waardoor het podium al gauw te klein wordt. De band mengt zich menigmaal tussen het publiek en doet mee in de dansjes waaraan enkele bezoekers zich wagen.
Het publiek reageert verrast als er tijdens het tweede nummer een cello ten tonele verschijnt. Op plaat werkt het zeer goed, omdat het bijdraagt aan de sfeer van het nummer. Vanavond komt dit element helaas niet helemaal goed uit de verf, vooral omdat de cello nauwelijks hoorbaar is in de geluidsmix. Desondanks levert het een mooi plaatje op, want hoe vaak zie je een punkband compleet losgaan op een cello?
Tussendoor laten ze weten dat ze diezelfde avond de Spellemanpris (Noorse Grammy) in de categorie rock hebben gewonnen. Een teken dat we nog meer van deze band zullen horen, wat in dit geval dus een goed teken is.
Rond 23.00 uur is het de beurt aan The Computers. De band speelt naar eigen zeggen een mix van Refused, Rocket From The Crypt en Elvis Costello. Dat uit zich in hele schreeuwerige, maar uiterst energieke punk-’n-roll. Alle bandleden zijn gestoken in een witte blouse en broek en hebben iets van een typisch rock-’n-roll-kapsel. Voor het totaalplaatje zijn ze in ieder geval geslaagd, maar ook met hun show weten ze overtuigen. Hoewel de zaal maar voor de helft gevuld is met bezoekers krijgt zanger Screaming Al Kershaw het voor elkaar om deze voller te doen lijken. Zo weet hij al snel de weg naar de bar te vinden, om vervolgens daar verder te spelen. Uiteindelijk staat hij meer tussen de toeschouwers dan op het podium.
Het publiek verspreidt zich op die manier wat meer en wordt meteen een stuk losser. Zeker als hij één van de bekendere nummers ‘Rhythym Revue’ vanaf de bar inzet. Tussendoor spelen ze nog een stukje ‘Surfin’ Bird’ en dat breekt het ijs helemaal. Als The Computers tegen het einde van hun reguliere set ‘Music Is Dead’ spelen gaat ook werkelijk iedereen los. Na nog een kleine toegift van drie nummers, heeft de band drie kwartier gespeeld. Het enige minpuntje van vanavond was de microfoon van de zanger, die duidelijk veel te zacht stond en zo af en toe voor zichtbare frustratie zorgde. Dit heeft ze niet aan energie doen inleveren, want daar zaten ze hoe dan ook barstensvol van.
Tekst: Roy Verhaegh
Je kunt geen reactie achterlaten.