(Wildbunch) Zoals te verwachten valt neemt The Trip je mee op reis. En niet zomaar een reis, nee, je mag mee met Steve Coogan en Rob Brydon. Steve is namelijk door The Observer gevraagd om een tripje te maken langs een aantal bijzondere restaurants. Eigenlijk zou hij zijn vriendin meenemen, maar door een relatiebreuk lijkt het er op dat Steve alleen moet gaan. Totdat hij zijn vriend, en oneindige bron tot ergernis, Rob Brydon meevraagt.
The Trip zou zo een documentaire over een zakenreis van Steve Coogan kunnen zijn, maar nee, het gaat hier toch echt om een speelfilm. De engelse komiek, acteur, filmproducent en schrijver Coogan (Tropic Thunder, 24 Hour Party People) en de acteur en komiek Brydon (Night at the Museum, Around the World in 80 Days) spelen tot een bepaalde hoogte zichzelf in deze komedie. Michael Winterbottom (24 Hour Party People, Welcome to Sarajevo, A Mighty Heart) neemt de regie op zich.
Coogan, in veel films vaak een wat sullig type, neemt ditmaal de rol van arrogante, vrouwonvriendelijke blaaskaak voor zijn rekening. Met een carrière in Hollywood die maar niet van de grond wil komen, een ex-vrouw en een moeilijke tienerzoon, lijkt hij op zoek naar meer. Wat dat is, weet hij echter nog niet. Daar tegenover staat Brydon. Hij is gelukkig getrouwd, net vader geworden en ietwat verlegen. Voeg deze types samen en je krijgt een toch niet zo onwaarschijnlijk duo dat voor de meest bizarre en hilarische gesprekken zorgt.
The Trip leunt niet op de voor de hand liggende reis, maar op de dialogen. Het gekke is dat de teksten eigenlijk helemaal nergens over gaan en je toch aanspreken. Misschien is dit realisme ook juist de kracht van The Trip. Het verhaal doet er eigenlijk niet toe, het is een aanleiding om de gesprekken en grappen samen te voegen. Naast de dialogen zijn de imitaties van onder andere Michael Caine, Al Pacino, Anthony Hopkins, Roger Moore en Michael Sheen niet te vergeten. Met name Brydon laat je tijdens deze stukken hardop lachen.
De grote vraag bij The Trip is of de dialogen nu allemaal vooraf geschreven zijn of niet. Het lijkt pure improvisatie en dit maakt de film heel sterk. Coogan en Brydon kibbelen de ene keer wat af, maar lachen zich vervolgens weer suf om elkaar. Er is veel venijn tussen de twee personages, maar door de chemie tussen de acteurs blijft het toch altijd iets aardigs houden.
De hele film lijkt op de oppervlakte te pruttelen, maar wil aan het eind ineens de diepte in. De dramatische muziek wordt flink ingezet op het moment dat Coogan weer alleen thuis is en dit valt uit de toon. De gehele film heb je het idee dat je achter de schermen meekijkt van een nieuw project van de BBC, maar dit gevoel wordt ruw verstoord door de plotselinge melancholie. Aan de ene kant is te begrijpen waar Winterbottom heen wil; dat hij serieus de tragiek van deze twee grote, maar toch hele kleine, acteurs aan het licht wil brengen. Om dit er zo plots en overduidelijk aan het eind van de film in te gooien is jammer. Subtiliteit had hier niet misstaan.
Nu te koop op dvd.
Pingback: Inge Weterings » ROAR E-Zine